FAQ

  • Przygotowanie farby

    Wszystkie wyroby lakierowe wymieszaj w opakowaniu bezpośrednio przed użyciem, używając płaskiej listewki lub mieszadła mechanicznego, ewentualnie wytrząsając w zamkniętym opakowaniu. Dotyczy to także bezbarwnych lakierów. Uważaj, by przy mieszaniu nie napowietrzyć farby. W przypadku wprowadzenia do farby drobnych pęcherzyków powietrza, przed malowaniem odstaw ją na kilka godzin do odgazowania. Upewnij się, że w farbie nie ma nierozmieszanych grudek.

    • Farbę kolorową z różnych opakowań w miarę możliwości zlej do jednego większego i wymieszaj. Tak postępuje się w celu ujednolicenia odcieni mogących nieco się różnić w różnych partiach produkcyjnych.
    • Dostosuj lepkość farby do wartości wymaganej przez stosowane narzędzie malarskie poprzez dodanie odpowiedniej ilości rozcieńczalnika. Upewnij się, że stosujesz rozcieńczalnik polecany przez producenta farby. Najtańsze rozcieńczalniki często są zanieczyszczone i mogą negatywnie wpływać na czas schnięcia i wygląd powłoki.
  • Organizacja pracy malarskiej

    Zaplanuj dokładnie pracę: oblicz powierzchnię, jaką będziesz malować i ustal (opierając się na podanej przez producenta wydajności farby), ile litrów farby będziesz potrzebować. Wydajności podane na opakowaniach liczone są dla jednej warstwy. Unikaj sytuacji, gdy zabraknie farby w czasie malowania (zwłaszcza kolorowej !).

    Przygotuj wszystkie potrzebne narzędzia i materiały:

    • Zabezpiecz wszystkie elementy (meble, stolarkę itp.) przez ich przykrycie.
    • Przygotuj farby przez ich dokładne wymieszanie i doprowadzenie do zalecanej lepkości.
    • Przestrzegaj kolejności malowania (od góry w dół), aby uniknąć zabrudzenia lub zachlapania powierzchni już pomalowanych.
    • Przestrzegaj odstępów czasowych między nakładaniem kolejnych warstw.
    • Pamiętaj o wentylacji pomieszczenia w celu ułatwienia schnięcia.
  • Techniki malarskie

    NAKŁADANIE PĘDZLEM
    Na podłożach mineralnych stosuje się tylko do malowania małych powierzchni (np. narożników) ze względu na niską wydajność
    Nakładanie farb o wysokiej lepkości (np. tiksotropowych) pędzlem na gładkich podłożach może powodować powstawanie charakterystycznych smug, które nie zanikają po wyschnięciu.
    Gruntowanie powinno przeprowadzać się przez nakładanie pędzlem, gdyż zapewnia dokładne wcieranie gruntu w podłoże.

    NAKŁADANIE WAŁKIEM

    Metoda najbardziej popularna przy nakładaniu farb na podłoża mineralne, ze względu na prostotę i dużą wydajność.
    Należy pamiętać o nakładaniu w kierunkach krzyżujących się, aby pokryć wszystkie nierówności podłoża.

    NATRYSK POWIETRZNY

    Metoda o dużej wydajności, ale wymagająca bardziej skomplikowanego sprzętu.
    Należy pamiętać o przecedzeniu farby przed użyciem, aby usunąć ewentualne zanieczyszczenia mogące zatkać dyszę pistoletu.

    NATRYSK HYDRODYNAMICZNY
    Metoda o największej wydajności, ale wymagająca użycia drogiego sprzętu, a więc opłacalna tylko przy malowaniu dużych powierzchni.
    Do natrysku hydrodynamicznego mogą być stosowane tylko farby o wysokiej jednorodności ze względu na małą średnicę dysz.

    UWAGA:
    do natrysku należy stosować farby o lepkości dostosowanej do parametrów zalecanych przez producentów urządzeń natryskowych.

  • Ile wody można dodać do polinaku ?

    Dopuszczalne jest 5% wody, maksymalnie 10%. Przy użyciu odpowiednich wałków farba daje się bez problemu rozprowadzać w postaci nie rozcieńczonej.

  • Czy Renostyl może stanowić ostateczną powłokę malarską ?

    RENOSTYL może być ostateczną powłoką ponieważ jest odporny na zmywanie i szorowanie.

  • Czy można do gruntu dodać farby nawierzchniowej, aby ułatwić późniejsze malowanie (krycie podłoża)?

    Otrzymany przez wymieszanie gruntu i farby preparat nie będzie dobrze spełniał zadań ani gruntu (głęboka penetracja i wzmocnienie podłoża), ani farby nawierzchniowej (dobre krycie podłoża). Dlatego zalecane jest stosowanie tych wyrobów oddzielnie, aby nie pogarszać ich podstawowych właściwości. Najlepiej najpierw starannie zagruntować podłoże, a potem zamalować je warstwą farby. Aby obniżyć koszty malowania, dobrze jest użyć jako pierwszej warstwy farby specjalnej emulsyjnej farby podkładowej Unicryl.

    Pamiętać należy, by cały system (grunt, farba podkładowa, farba nawierzchniowa) złożony był z kompatybilnych, zalecanych przez producenta wyrobów ? w marce Dekoraltaki zestaw to na przykład: Aquagrunt, Unicryl i Akrylit W.

    Nie należy kompletować systemu z wyrobów różnych producentów! Takie rozwiązanie grozi różnymi komplikacjami (plamy, brak przyczepności, wydłużone schnięcie itp.) i oczywiście powoduje brak gwarancji.

  • Malowanie sufitów

    Wybierz produkt

    • Do sufitów należy wykorzystywać matowe produkty, które ograniczają zjawisko odbijania się światła oraz przedmiotów (np. lamp, szaf czy sofy) w suficie.


    Przed malowaniem

    • Zawsze przed zastosowaniem produktu, należy przeczytać zalecenia znajdujące się na opakowaniu.
    • Kolor farby podkładowej powinien być jak najbardziej zbliżony do koloru warstwy nawierzchniowej.

     

    Podczas malowania

    • Przed rozpoczęciem prac produkt należy dokładnie wymieszać. Jeśli planowane jest pomalowanie całego pokoju należy zacząć od sufitu a potem przejść do malowania ścian.
    • Przy malowaniu sufitów, pierwsza warstwa farby powinna być nakładana równolegle do ściany przez którą ?wchodzi? do pomieszczenia najwięcej światła, a druga prostopadle.
    • Niska wilgotność względna w pomieszczeniu może spowodować, że wodorozcieńczalne farby mogą zbyt szybko wysychać podczas malowania.
    • Zbyt wysoka wilgotność może wydłużyć czas schnięcia produktów do niebezpiecznego poziomu, co w efekcie może dać np. przebarwienia lub różnicę w połysku.
    • Jeśli malowanie ma być kontynuowane następnego dnia należy wałek lub pędzel włożyć do plastikowej torebki i szczelnie ją zamknąć.


    Po malowaniu

    • Bezpośrednio po malowaniu należy usunąć maskującą taśmę malarską.
    • Po malowaniu można ogrzać pomieszczenie tak, by temperatura wzrosła, a wilgotność względna spadła, co sprawi, że farba szybciej wyschnie.
    • Należy zapewnić odpowiednią wentylację i wietrz yć pomieszczenie do zaniku zapachu.
    • Farb powinna dobrze wyschnąć. Wyschnięcie tylko warstwy zewnętrznej farby lub lakieru nie wystarczy. W zależności od produktu i grubości powłoki schnięcie (pełne utwardzenie powłoki) może trwać od kilku dni nawet do czterech tygodni.
    • Jeżeli pozostanie niewielka ilość farby lub lakieru, puszkę trzeba dokładnie zamknąć i odwróć ją do góry dnem, aby ją uszczelnić. Otwarty lub barwiony produkt nie może być długo przechowywany.
    • Płynne pozostałości należy zanieść do punktu zbiórki niebezpiecznych materiałów.
  • Malowanie drzwi i okien

    Wybór produktu

    • Przed renowacją drewnianych ram okiennych/futryn drzwiowych należy sprawdzić jaki produkt był użyty pierwotnie. Jeśli powierzchnia była zabezpieczana olejem, do renowacji również powinien zostać użyty olej.
    • Warto pamiętać o tym, że kity do drewna inaczej chłoną barwione lakiery i oleje niż pozostała część drewnianej powierzchni, co w efekcie może spowodować, że kolor końcowy nie będzie jednolity. Sęki i miejsca żywiczne należy zabezpieczyć Knotting Lacquer (Oksalakka).


    Przed malowaniem

    • Zazwyczaj temperatura powietrza, powierzchni i farby lub lakieru nie może być niższa niż +5°C. Wyjątek stanowią produkty Everal Aqua i Feelings Furniture Paint. W tym przypadku temperatura musi wynosić powyżej +10°C. Względna wilgotność nie może przekraczać 80%.
    • W celu łatwiejszego uzyskania oczekiwanego efektu dekoracyjnego zaleca się zastosowanie farby gruntującej w kolorze zbliżonym do koloru warstwy nawierzchniowej.
    • Przed przystąpieniem do malowania, powinno się zdemontować lub zabezpieczyć (np. taśmą malarską) elementy wyposażenia drzwi, oraz klamkę. Jeśli drzwi będą malowane bez ich zdejmowania, należy je unieruchomić wkładając pod nie klin. Ważne jest odpowiednie zaplanowanie malowania np. ramę okienną maluje się zaczynając od górnych partii. Należy pamiętać, iż do czasu pełnego wyschnięcia nie powinno się zamykać okien/drzwi gdyż spowoduje to ich sklejenie się z ramą/futryną.
    • W przypadku malowania powierzchni drewnianych produktami półtransparentnymi, ostateczny kolor drewna będzie zależał od rodzaju drewna, barwy i twardości oraz od liczby naniesionych warstw. Nakładając produkty półtransparentne należy prowadź pędzel wzdłuż rysunku słojów tak, by uzyskać jednolity efekt końcowy. Zaleca się wykonanie próby na niewielkiej powierzchni
    • Przed użyciem produkt trzeba dokładnie wymieszać; w przypadku produktów tiksotropowych minimalny czas od mieszania do rozpoczęcia malowania należy przedłużyć do 1 godziny.


    Podczas malowania

    • Przed rozpoczęciem prac należy zapoznać się z informacjami umieszczonymi na opakowaniu i/lub w karcie technicznej produktu. Przed malowaniem, produkt dokładnie wymieszać; w zależności od produktu konieczne może być również okresowe mieszanie w trakcie malowania. Należy zwracać uwagę na odpowiednią grubość nakładanych warstw ( nie mogą być za grube).

     

    Po malowaniu

    • Wałek czy pędzel należy bezwzględnie umyć po zakończonym dniu pracy Niezwłocznie, po zakończeniu malowania trzeba usunąć taśmę maskującą ? należy to zrobić po każdej naniesionej warstwie farby. Pozostawienie taśmy do czasu wyschnięcia powłoki, może doprowadzić do uszkodzenia farby podczas jej usuwania.
    • Farba powinna całkowicie wyschnąć. Wyschnięcie tylko warstwy zewnętrznej farby lub lakieru nie wystarczy. W zależności od produktu i grubości powłoki, schnięcie może trwać od kilku dni do czterech tygodni. Pomieszczenie należy poddać intensywnej wentylacji do czasu zaniku zapachu.
    • Jeżeli pozostanie niewielka ilość farby lub lakieru, należy dokładnie zamknąć puszkę i odwróć ją do góry dnem, aby ją uszczelnić. Otwarty i/lub barwiony produkt nie może być długo przechowywany.
  • Malowanie podłogi

    Wybierz produkt
    Elementy, o których należy pamiętać przy malowaniu podłóg:

    • kit szpachlowy do drewna pochłania barwione lakiery i oleje inaczej niż pozostała powierzchnia podłogi. Może to spowodować powstanie nierównego koloru.
    • produkty Kiva Floor nie są odpowiednie do powierzchni wykonanych z sosny diamentowej, dębu palonego lub stabilizowanego brązowego buku.
    • farba Unica Floor Paint może być stosowana do malowania podłóg drewnianych i betonowych np. w mieszkaniu, piwnicy, magazynach i saunie.


    Przed malowaniem

    • Należy sprawdzić stan powierzchni podłogi i przeprowadzić niezbędne naprawy konstrukcyjne.
    • Zazwyczaj temperatura powietrza, powierzchni i farby, lakieru lub oleju nie może być mniejsza niż +5°C. W przypadku produktu Unica Floor temperatura podczas aplikacji musi wynosić powyżej +10°C; podkład i powłoka nawierzchniowa Parketti-Ässä musi mieć przynajmniej +15°C. Dla produktu Parketti-Ässä Stain (Petsi) minimalna temperatura aplikacji to +15-20°C. Względna wilgotność nie może przekraczać 80% lub w przypadku stosowania lakieru półmatowego Unica Super Laquer - 70%.
    • Względna wilgotność drewna nie może przekraczać 15%.
    • Beton powinien być suchy i mieć przynajmniej 28 dni. Względna wilgotność betonu nie może przekraczać 97%, a wilgotność wagowa ? 4%. Aby zmierzyć poziom wilgotności, należy za pomocą taśmy dokładnie przykleić do podłogi kawałek folii (1m2). Jeśli po 24 godzinach pod folią zbierze się wilgoć , oznacza to że beton nie jest jeszcze wystarczająco suchy i nie można go malować.
    • Przed użyciem należy zapoznać się z zaleceniami podanymi na etykiecie produktu.
    • W przypadku malowania powierzchni drewnianych produktami półprzeźroczystymi, ostateczny kolor drewna będzie zależał od rodzaju drewna, barwy i twardości oraz od liczby nałożonych warstw. Najpierw warto wypróbować lakier na niewielkiej powierzchni.
    • Stosując produkty półtransparentne zawsze należy nakładać je zgodnie z rysunkiem słojów drewna w celu uzyskania równego wykończenia.
    • Produkt przed użyciem trzeba dokładnie wymieszać.


    Podczas malowania

    • Zalecane jest mieszanie produktu podczas nakładania.
    • Należy unikać aplikowania spienionego/napowietrzonego produktu.
    • Unikać nakładania grubych warstw z uwagi na długi okres schnięcia i marszczenie w trakcie suszenia.
    • Mycie narzędzi powinno odbywać się bezpośrednio po zakończeniu prac malarskich.


    Po malowaniu

    • Należy zapewnić odpowiednią wentylację.
    • Pozwól farbie całkowicie wyschnąć. Wyschnięcie tylko warstwy zewnętrznej farby lub lakieru nie wystarczy. W zależności od produktu i grubości powłoki, schnięcie może trwać od kilku dni do czterech tygodni. Po tym okresie powierzchnie mogą być czyszczone i normalnie użytkowane.
    • Jeżeli pozostanie niewielka ilość farby lub lakieru, dokładnie zamknij puszkę i odwróć ją wiekiem do dołu, aby ją uszczelnić. Otwarty i/lub barwiony produkt nie może być długo przechowywany.
    • Płynne pozostałości zanieś do punktu zbiórki niebezpiecznych materiałów. Puste i suche puszki oddaj do recyklingu lub do punktu zbiórki odpadów.
  • Malowanie mebli

    Wybierz produkt

    • Produkt należy dobrać pod kątem przyszłego przeznaczenia i wykorzystania powierzchni.
    • Przed malowaniem
    • Temperatura powietrza, powierzchni i farby lub lakieru nie może być niższa niż +5°C. Jeśli użyty będzie lakier Kiva Interior Lacquer, temperatura musi wynosić przynajmniej +10°C, a jeśli farba Everal Aqua przynajmniej +8°C. Względna wilgotność nie może przekraczać 80%.
    • Wybrany kolor podkładu powinien być zbliżony do koloru warstwy nawierzchniowej. W przypadku malowania powierzchni drewnianych produktami półprzeźroczystymi, ostateczny kolor będzie zależał od rodzaju drewna, barwy i twardości oraz od liczby malowań. Najpierw należy wykonać próbę wymalowania na niewielkiej powierzchni.
    • Stosując produkty półtransparentne zawsze należy nakładać je zgodnie z rysunkiem słojów drewna w celu uzyskania równego wykończenia produktu.


    Podczas malowania

    • Przed użyciem należy zapoznać się z zaleceniami na etykiecie. Produkt zarówno przed użyciem, jak i w trakcie malowania należy dobrze wymieszać. Jeżeli używany jest produkt Miranol, po jego wymieszaniu należy odczekać z rozpoczęciem aplikacji około godziny
      Uwaga! Każdy tiksotropowy produkt po wymieszaniu musi odczekać około godziny do momentu rozpoczęcia aplikacji.
    • Narzędzia należy umyć bezpośrednio po zakończeniu prac w danym dniu. Odpowiednie dbanie o narzędzia zapewnia ich długą żywotność.

    Po malowaniu

    • Należy zapewnić odpowiednią wentylację i wietrzyć pomieszczenie do zaniku zapachu.
    • Farba musi całkowicie wyschnąć. Wyschnięcie tylko warstwy zewnętrznej farby lub lakieru będzie skutkować możliwością łatwego uszkodzenia powierzchni. W zależności od produktu i grubości powłoki, schnięcie może trwać od kilku dni do czterech tygodni. Po tym okresie powierzchnie mogą być czyszczone i normalnie użytkowane.
    • Jeżeli pozostanie niewielka ilość farby lub lakieru, puszkę należy dokładnie zamknąć i odwróć ją do góry dnem, aby ją uszczelnić. Otwarty i/lub barwiony produkt nie może być długo przechowywany.
    • Płynne pozostałości należy zanieś do punktu zbiórki niebezpiecznych materiałów. Puste i suche puszki oddać do recyklingu lub do punktu zbiórki odpadów.
  • Malowanie ścian

    Wybierz produkt

    • Wybierz produkt odpowiedni pod względem stopnia połysku i wielkości powierzchni. Wykończenie matowe daje poczucie spokoju i harmonii, natomiast wykończenie błyszczące dodaje dynamiki i sprawia, że kolory lśnią.
    • Farba Optiva 5 oraz farby z grupy Feelings są idealne do malowania ścian.


    Przed malowaniem

    • Zawsze przed zastosowaniem produktu, należy przeczytać zalecenia znajdujące się na opakowaniu.
    • Kolor farby podkładowej powinien być jak najbardziej zbliżony do koloru warstwy nawierzchniowej.

    Podczas malowania

    • Przed rozpoczęciem prac produkt należy dokładnie wymieszać. Jeśli planowane jest pomalowanie całego pokoju należy zacząć od sufitu a potem przejść do malowania ścian.
    • Przy malowaniu sufitów, pierwsza warstwa farby powinna być nakładana równolegle do ściany przez którą ?wchodzi? do pomieszczenia najwięcej światła, a druga prostopadle.
    • Niska wilgotność względna w pomieszczeniu może spowodować, że wodorozcieńczalne farby mogą zbyt szybko wysychać podczas malowania.
    • Zbyt wysoka wilgotność może wydłużyć czas schnięcia produktów do niebezpiecznego poziomu, co w efekcie może dać np. przebarwienia lub różnicę w połysku.
    • Jeśli malowanie ma być kontynuowane następnego dnia należy wałek lub pędzel włożyć do plastikowej torebki i szczelnie ją zamknąć


    Po malowaniu

    • Bezpośrednio po malowaniu należy usunąć maskującą taśmę malarską.
    • Po malowaniu można ogrzać pomieszczenie tak, by temperatura wzrosła, a wilgotność względna spadła, co sprawi, że farba szybciej wyschnie.
    • Należy zapewnić odpowiednią wentylację i wietrz yć pomieszczenie do zaniku zapachu.
    • Farb powinna dobrze wyschnąć. Wyschnięcie tylko warstwy zewnętrznej farby lub lakieru nie wystarczy. W zależności od produktu i grubości powłoki schnięcie (pełne utwardzenie powłoki) może trwać od kilku dni nawet do czterech tygodni.
    • Jeżeli pozostanie niewielka ilość farby lub lakieru, puszkę trzeba dokładnie zamknąć i odwróć ją do góry dnem, aby ją uszczelnić. Otwarty lub barwiony produkt nie może być długo przechowywany.
    • Płynne pozostałości należy zanieść do punktu zbiórki niebezpiecznych materiałów.
  • Malowanie pomieszczeń wilgotnych

    Wilgotne pomieszczenia to te, w których ściany, podłoga i sufit ciągle, bądź okresowo narażane są na zachlapanie wodą lub kontakt z parą wodną. Klasyfikacja wilgotnych pomieszczeń zależy od ich przeznaczenia. Do wilgotnych pomieszczeń należą łazienki, prysznice i sauny. Natomiast toalety i pomieszczenia techniczne budynków zwykle nie zaliczają się do tej kategorii.

    Przed malowaniem

    • Temperatura powietrza i podłoża nie może być niższa niż +5°C. Wilgotność względna nie może przekraczać 80%.
    • Względna wilgotność drewna nie może przekraczać 15%.
    • Przed użyciem należy zapoznać się z zaleceniami podanymi na etykiecie produktu.
    • Podkład na nowe panele należy nałożyć przed ich zamocowaniem Przed rozpoczęciem malowania podkład musi być całkowicie wyschnąć.
    • Pióra i wpusty paneli malować cienką warstwą farby, tak aby szybko wyschły.
    • Kolor podkładu powinien być jak najbardziej zbliżony do koloru warstwy nawierzchniowej.
    • W przypadku malowania powierzchni drewnianych produktami transparentnymi, ostateczny kolor drewna będzie zależał od rodzaju drewna, barwy i twardości oraz od liczby warstw. Najpierw należy wykonać próbę wymalowania na niewielkiej powierzchni.
    • Nakładając produkty półtransparentne zawsze należy prowadzić pędzel wzdłuż rysunku słojów tak, by uzyskać jednolity efekt końcowy.


    Podczas malowania

    • Produkt przed użyciem należy dokładnie wymieszać.
    • Jeśli malowane jest całe pomieszczenie należy zacząć od sufitu, a dopiero później malować ściany.
    • Wałek czy pędzel należy bezwzględnie umyć po zakończonym dniu pracy. Do mycia narzędzi używa się specjalnych produktów ułatwiających pozbycie się resztek farby.
    • Suche powietrze wewnątrz pomieszczenia może spowodować, że wodorozcieńczalne farby będą zbyt szybko schły w trakcie malowania. W efekcie mogą powstać plamy, różnice w połysku bądź w skrajnym przypadku przyczepność farby będzie zbyt niska.
    • Zbyt wysoka wilgotność może wydłużyć czas schnięcia produktów do niebezpiecznego poziomu, co w efekcie może dać np. przebarwienia lub różnice w połysku.

    Po malowaniu

    • Należy zapewnić odpowiednią wentylację w pomieszczeniu.
    • Farba musi całkowicie wyschnąć. Wyschnięcie tylko warstwy zewnętrznej farby lub lakieru nie wystarczy. W zależności od produktu i grubości powłoki, schnięcie może trwać od kilku dni do czterech tygodni. Powłokę można użytkować delikatnie (warunkowo) po np. zaniku zapachu (co może oznaczać całkowite wyschnięcie produktu), a docelowe właściwości powłoka uzyskuje po tygodniu do 4 tygodni w zależności od temperatury i wilgotności powietrza.
    • Jeżeli pozostanie niewielka ilość farby lub lakieru, puszkę należy dokładnie zamknąć i odwróć ją do góry dnem, aby ją uszczelnić. Otwarty i/lub barwiony produkt nie może być długo przechowywany.
    • Płynne pozostałości należy zanieś do punktu zbiórki niebezpiecznych materiałów. Puste i suche puszki oddać do recyklingu lub do punktu zbiórki odpadów.
  • Malowanie mebli ogrodowych

    Przed malowaniem

    • Prace malarskie na konstrukcjach drewnianych powinny być prowadzone w zakresie temperatur od 5°C do 25°C, a wilgotność względna nie może przekraczać 80%. Malowane powierzchnie nie powinny być narażone na bezpośrednie działanie promieni słonecznych. Przed rozpoczęciem prac należy zapoznać się ze wskazówkami nt. przygotowania powierzchni oraz sposobu użycia produktu zawartymi na opakowaniu (w karcie technicznej).
    • W przypadku malowania powierzchni świeżych, wcześniej nie malowanych, należy upewnić się, że drewno jest odpowiednio wysuszone ( wilgotność względna drewna powinna być niższa niż 20%).
    • Przy stosowaniu barwionych produktów półtransparentych, ostateczny kolor będzie zależał od rodzaju drewna, jego barwy i twardości oraz od liczby nałożonych warstw. Zaleca się, aby przed malowaniem wykonać próbę kolorystyczną niewielkiej powierzchni. Podczas malowania drewna bez względu na produkt, aplikację zawsze należy prowadzić wzdłuż słojów drewna.
    • Wybór narzędzia do aplikacji należy uzależnić od rodzaju produktu ? i tak, dla produktów wodorozcieńczalnych zalecane są narzędzia z materiałów syntetycznych, a dla produktów rozpuszczalnikowych z materiałów naturalnych (lub mieszanych).


    Podczas malowania

    • Przed rozpoczęciem malowania produkt należy dobrze wymieszać. W przypadku produktu Miranol, który jest farbą tiksotropową, po wymieszaniu należy odczekać ok. 1h zanim zaczniemy malować; czas ten pozwoli farbie na powrócenie do odpowiedniej dla farb tiksotropowych konsystencji.
    • Należy pamiętać, iż w przypadku farb tiksotropowych rozcieńczanie pozbawia farbę cech charakterystycznych dla tej grupy produktów. W związku z tym, w ogóle nie zaleca się rozcieńczania produktów tiksotropowych.
    • Przy malowaniu powierzchni drewnianych istotne jest bardzo dokładne zabezpieczenie krawędzi np. desek, co zapobiegnie przedostawaniu się wilgoci do wnętrza.


    Po malowaniu

    • W zależności od użytego produktu i grubości nałożonej powłoki, schnięcie oraz uzyskanie przez powłokę pełnej odporności może trwać do 4 tygodni.
    • W przypadku gdy pozostanie nam niewielka ilość farby lub lakieru, puszkę należy dokładnie zamknąć, a następnie odwróć ją do góry dnem, aby ją uszczelnić.
    • Przechowywanie farby w nieszczelnym opakowaniu, w krótkim czasie prowadzi do jej zniszczenia.
    • W zależności od rodzaju produktu ? wodorozcieńczalny lub rozpuszczalnikowy ? narzędzia należy umyć za pomocą wody lub dedykowanego do produktów rozpuszczalnikowych, rozcieńczalnika.
    • Płynne pozostałości należy zanieś do punktu zbiórki niebezpiecznych materiałów. Puste i suche puszki oddać do recyklingu lub do punktu zbiórki odpadów.
  • Malowanie elewacji

    Przed malowaniem

    • Przed przystąpieniem do pracy należy sprawdzić panujące warunki atmosferyczne, upewnić się, czy w danym dniu nie są spodziewane opady atmosferyczne ani silny wiatr, gdyż może on nanieść zanieczyszczenia na świeżą powłokę farby .
    • Powierzchnia przeznaczona do malowania musi być sucha. Temperatura podłoża i powietrza nie może być niższa niż +5°C. Względna wilgotność nie może przekraczać 80% podczas malowania i schnięcia.
    • Powierzchnia musi być wysezonowana zgodnie z instrukcjami zawartymi w kartach produktowych farb jak i kartach produktowych dla wypraw elewacyjnych.
    • Przed użyciem należy zapoznać się z zaleceniami zawartymi na etykiecie produktu.
    • Dla uniknięcia różnic kolorystycznych istotne jest sprawdzenie, czy dysponuje się ilością farby z tej samej partii produkcyjnej, która wystarczy na pomalowanie całej powierzchni.
    • Przed rozpoczęciem malowania należy zabezpieczyć odzież oraz powierzchnie nie przeznaczone do malowania przed zachlapaniem. Ewentualne plamy trzeba natychmiast usunąć używając czystej wody (w przypadku, gry farba jest wodorozcieńczalna). W przypadku używania farb silikatowych szczególnie istotne jest zabezpieczenie powierzchni szklanych przed działaniem farby.
    • Malowanie elewacji powinno się rozpocząć odpowiednio wcześnie rano, by skończyć przed południowym nasileniem promieniowania słonecznego.
    • Po południu prace należy zakończyć odpowiednio wcześnie, tak by uniknąć osiadania rosy na świeżo pomalowanej powłoce.
    • Pracę należy zaplanować tak, aby jednocześnie (bez robienia przerw) móc pomalować powierzchnię ograniczoną naturalnymi liniami np. od narożnika do narożnika.


    Podczas malowania

    • Dokładnie wymieszaj produkt zarówno przed użyciem, jak i w trakcie malowania. W przypadku gdy posiadana farba pochodzi z różnych partii produkcyjnych zaleca się wymieszanie ich ze sobą ? pozwoli to na wyeliminowanie możliwości powstania różnic kolorystycznych.
    • Wałek czy pędzel należy bezwzględnie umyć po zakończonym dniu pracy. Do mycia narzędzi używa się specjalnych produktów ułatwiających pozbycie się resztek farby.


    Po malowaniu

    • Należy pamiętać, iż na czas schnięcia wpływają temperatura i wilgotność. Temperatura i wilgotność mogą wpływać na połysk i ostateczny kolor farby.
    • Jeżeli pozostanie niewielka ilość farby lub lakieru, trzeba dokładnie zamknąć puszkę i odwróć ją do góry dnem, aby ją uszczelnić. Otwarty i/lub barwiony produkt nie może być długo przechowywany.
    • Płynne pozostałości należy zanieś do punktu zbiórki niebezpiecznych materiałów. Puste i suche puszki oddać do recyklingu lub do punktu zbiórki odpadów.
  • Uniwersalne Zasady Malowawania

    Poniżej przedstawiamy poradnik jak krok po kroku przygotować się i przeprowadzić malowanie

    Wybór odpowiedniego produktu i koloru

    Pomocne:

    • Porady sprzedawcy w punkcie handlowym
    • Broszury informacyjne Tikkurila lub zalecenia zawarte na stronie internetowej.

    Dokładne zaplanowanie pracy

    • Obliczenie potrzebnej ilość farby
    • Zakup wymaganych materiałów i narzędzi w specjalistycznym sklepie z farbami
    • Sprawdzenie koloru przez wymalowanie na małej powierzchni.

    Użycie odpowiednich narzędzi dobrej jakości
    Stosowanie narzędzi malarskich niskiej jakości może spowodować, że efekt końcowy będzie niesatysfakcjonujący niezależnie od tego, jak dobra farba zostanie użyta.


    Użycie odpowiedniej odzieży oraz ekwipunku ochronnego
    Należy pamiętać o ochronie środowiska i pozostałych części budynku przed detergentami i zabrudzeniami farbą.

    Przygotowanie powierzchni do malowania

    • Sprawdzenie, czy powierzchnia przeznaczona do malowania jest czysta i bez uszkodzeń. Farba nie będzie przylegać do zabrudzonej powierzchni.
    • Gruntowanie powierzchni przy użyciu odpowiedniego produktu pozwoli oszczędzić czas i pieniądze. Ponadto, prawidłowo zagruntowana powierzchnia o wiele lepiej "przyjmuje" farbę, co w efekcie gwarantuje lepszą i dłuższą eksploatację malowanej powierzchni. Farba nie będzie kryć źle zagruntowanych powierzchni.


    Uważne zapoznanie się z instrukcją użycia produktu umieszczoną na opakowaniu
    W razie wątpliwości zasięgnij dodatkowych informacji na naszej stronie internetowej.

    Dokładne malowanie
    Nie należy skracać czasu malowania przez nakładanie cieńszych powłok, ani też ograniczać ilości warstw przez nakładanie grubszych powłok.

    Ustalenie warunków do malowania
    Malowanie przy zbyt dużej wilgotności, w zbyt niskiej lub zbyt wysokiej temperaturze może spowodować, że schnięcie farby i formowanie powłoki malarskiej będzie przebiegać nieprawidłowo.

    Dokładnie mycie narzędzi i usuwanie pozostałości farby
    Odpowiednio pielęgnowane narzędzia będą służyć przez wiele lat. Pozostałości farby należy usunąć w sposób zgodny z przepisami. Szczegółowe instrukcje znajdują się na etykiecie opakowania produktu.

  • Jakie są przyczyny blaknięcia koloru farby ?

    Blaknięcie koloru / niedostateczna trwałość: Zbyt szybkie/ zbyt intensywne blaknięcie koloru, zwykle na południowych i zachodnich elewacjach ścian w wyniku intensywnego oddziaływania promieniowania słonecznego (UV). Blaknięcie albo niedostateczna trwałość mogą być też spowodowane kredowaniem powłoki farby, co prowadzi do ?wymywania? pigmentu z powłoki.

    Możliwe przyczyny
    Problemy z trwałością koloru mogą mieć miejsce, gdy:

    • Zastosowana farba nie jest odpowiednia do malowania powierzchni zewnętrznych.
    • Doszło do przepigmentowania farby (np. w wyniku ?dobarwiania? farby we własnym zakresie)
    • Wybrano kolor niedozwolonego do malowania elewacji.
    • Mamy do czynienia ze starymi powłokami alkidowymi narażonymi na działanie czynników atmosferycznych lub z powłokami z farb wapiennych.


    Postępowanie
    Postępując zgodnie z instrukcją, należy pomalować powierzchnię odpowiednią farbą zewnętrzną Tikkurila. Wybrać kolor z karty barw farb zewnętrznych Tikkurila Colour Card , karty barw elewacyjnych Facade Colour Card lub z karty barw Vinha Colour Card. Jeżeli malowana powierzchnia znajduje się na otwartej przestrzeni i w miejscu o dużym nasłonecznieniu, zaleca się malowanie warstwy nawierzchniowej farbą akrylową, która bardzo dobrze znosi trudne warunki pogodowe.

  • Jak pozbyć się rdzy z końcówek gwoździ ?

    Czerwono-brązowe plamy lub zacieki na pomalowanej powierzchni.

    Możliwe przyczyny

    • Główki gwoździ nie zostały zabezpieczone środkiem antykorozyjnym. W efekcie, nieocynkowane gwoździe żelazne zaczęły rdzewieć, a rdza zaczęła przenikać do górnej powłoki.
    • Ocynkowane główki gwoździ zaczęły rdzewieć po przeszlifowaniu albo w wyniku działania niekorzystnych warunków atmosferycznych.


    Postępowanie
    Używać gwoździ ocynkowanych wszędzie tam, gdzie to możliwe. W przypadku malowania nowych konstrukcji zewnętrznych, w których użyte były gwoździe nieocynkowane i ocynkowane, główki gwoździ należy zabezpieczyć środkiem antykorozyjnym. Zagruntować i postępując zgodnie z instrukcją, pomalować powierzchnię odpowiednią farbą nawierzchniową Tikkurila.

    W przypadku renowacji powierzchni zewnętrznych, w których wystąpiło rdzewienie główek gwoździ, należy usunąć całą rdzę, zmywając plamy rdzy i przeszlifowując główki gwoździ. Zagruntować główki gwoździ środkiem antykorozyjnym Everal Korostop, a następnie, postępując zgodnie z instrukcją, pomalować powierzchnię odpowiednim produktem np. marki Tikkurila.

  • Jaka jest przyczyna słabej odporności farby na zabrudzenia ?

    Przywieranie brudu, kurzu lub innych zanieczyszczeń do pomalowanej powierzchni. Niekiedy mylone jest z pleśnią.

    Możliwe przyczyny

    • Użycie nieodpowiedniej farby albo nieodpowiednie przygotowanie powierzchni.
    • Przyczyny konstrukcyjne: brak rynien odprowadzających wodę powodujące rozpryskiwanie się brudu.
    • Przyczyny środowiskowe: zanieczyszczenie, spaliny i kurz z powietrza i elementach konstrukcyjnych.
    • Zastosowanie porowatej, matowej lub pół-matowej farby na powierzchnie narażone na działanie kurzu i brudu.
    • Nałożenie samego tylko podkładu.


    Postępowanie
    Jeżeli powierzchnia nie wymaga renowacji, należy postępując zgodnie z instrukcją na etykiecie produktu , zmyć powierzchnię, używając produktu marki Tikkurila. Dobrze spłukać. Jeżeli powierzchnia ma być poddawana renowacji, należy ją zmyć roztworem zabezpieczającym przed pleśnią (patrz punkt "Pleśń"). Dobrze spłukać i pozostawić do wyschnięcia. Postępując zgodnie z instrukcją, pomalować powierzchnię odpowiednią farbą do wymalowań zewnętrznych marki Tikkurila. Farby z połyskiem nie są podatne na brud w takim stopniu, jak porowate farby matowe.

  • Jak zlikwidować łuszczenie się farby ?

    Ubytki farby spowodowane słabą adhezją do podłoża. Złuszczanie może dotyczyć wszystkich znajdujących się na podłożu powłok (grunt, stare, nieusunięte powłoki farby) albo tylko jednej z nich.

    Możliwe przyczyny

    • malowanie powierzchni o podwyższonej wilgotności (w skutek braku sezonowania podłoża, malowanie poniżej punkty rosy, zbyt wysoka wilgotność powietrza),
    • niewłaściwe dobranie farby do powierzchni w których gromadzi się woda/śnieg/lód,
    • uszkodzenia konstrukcji/budynku prowadzące do zawilgocenia ścian (np. uszkodzone rury, przeciekający dach, brak izolacji poziomej, etc.),
    • w przypadku konstrukcji drewnianych ? niedokładne zabezpieczenie krawędzi desek i połączeń,
    • złe przygotowanie powierzchni, tzn.: brak lub niedokładne odpylenie podłoża, w przypadku powłok połyskliwych niewystarczające zmatowienie,
    • zbyt duża ilość powłok ? całkowita grubość nałożonych powłok powoduje niską elastyczność powłoki,
    • niekompatybilność powłok ? np. zastosowanie powłoki o niskiej elastyczności na powłokę o wyższej elastyczności,
    • brak zastosowania odpowiedniego podkładu.


    Postępowanie
    Należy ustalić przyczynę. Jeżeli przyczyna ma charakter konstrukcyjny, należy wykonać odpowiednie naprawy przed przystąpieniem do renowacji. Usunąć luźną, odstającą farbę poprzez jej zeskrobanie albo usunięcie drucianą szczotką. Jeżeli powłoka farby jest za gruba, należy ją całkowicie usunąć.

    Postępując zgodnie z instrukcją na etykiecie produktu, należy usunąć pleśń i inne zanieczyszczenia powierzchni używając odpowiedniego produktu. Dobrze spłukać i pozostawić do wyschnięcia. Sprawdzić, czy powierzchnia jest czysta i sucha. Na czyste, drewniane powierzchnie nałożyć podkład. Postępując zgodnie z instrukcją pomalować powierzchnię odpowiednią farbą do wymalowań zewnętrznych marki Tikkurila. Nie nakładać grubych powłok.

    Nie malować w warunkach bezpośredniego oddziaływania promieni słonecznych, jak również w czasie deszczu.

  • Przygotowanie powierzchni do malowania

    PODŁOŻE WCZEŚNIEJ MALOWANE
    Sprawdzić przyczepność starej powłoki malarskiej
    Sprawdzić porowatość (chłonność) starej powłoki malarskiej
    Sprawdzić trwałość i jakość starej powłoki

    PRZYCZEPNOŚĆ:

    Jeśli farba złuszcza się ? usunąć starą powłokę w całości i zagruntować podłoże przed malowaniem. Sprawdzanie przyczepności: do podłoża przykleić mocno taśmę malarską na długości 15 ? 20 cm, a następnie zdecydowanym ruchem oderwać ją. Podłoże jest przyczepne, jeśli na taśmie nie ma śladów oderwanej powłoki.

    Jeśli farba jest przyczepna powłoki z połyskiem lub satynowe należy zmatowić przez przetarcie papierem ściernym 160 lub 220 i zmyć wodą. Jeśli kolor podłoża jest niejednolity ? nałożyć farbę podkładową dla ujednolicenia odcienia tła.

    POROWATOŚĆ (CHŁONNOŚĆ)
    Powierzchnię przeznaczoną do malowania należy przetrzeć gąbką zmoczoną w czystej wodzie:
    Jeśli woda wsiąka w podłoże ? należy je zagruntować.
    Jeśli woda spływa i nie wnika w podłoże ? można malować.

    TRWAŁOŚĆ I JAKOŚĆ
    Powierzchnię przeznaczoną do malowania należy skontrolować przesuwając po niej dłonią:
    Jeśli powierzchnia jest pyląca ? usunąć luźne cząstki zmywając wodą, pozostawić do wyschnięcia, następnie zagruntować w celu zespolenia podłoża.
    Jeśli powierzchnia jest brudna ? umyć przy pomocy rozcieńczonego detergentu i spłukać dokładnie, po czym pozostawić do wyschnięcia. Następnie sprawdzić, czy na powierzchni nie zostały ślady detergentu, przecierając powierzchnię czystą szmatką koloru innego niż podłoże. Jeśli szmatka zabarwia się na biało, oznacza to, że pozostały resztki detergentu i należy ponownie zmyć podłoże. Jeśli szmatka zabarwia się na kolor podłoża, oznacza to, że powłoka się ściera i należy ją usunąć całkowicie, a następnie podłoże zagruntować. Zabrudzenia nie dające się zmyć należy wstępnie zamalować farbą izolującą plamy.

    PODŁOŻE NIEMALOWANE

    Określić typ podłoża
    Określić stan podłoża

    GIPS LUB POCHODNE (GŁADZIE, SZPACHLE)
    Sprawdzić, czy podłoże jest dostatecznie suche. Wilgotność nie powinna przekraczać 5%. Od wykonania podłoża powinno minąć co najmniej 6 - 8 tygodni (w przypadku warstwy materiału zawierającego gips o grubości powyżej 5 mm). W gipsie mogą znajdować się dodatki np. opóźniające wiązanie. Powodują one nadmierną alkaliczność podłoża. Sezonowanie w czasie schnięcia na ogół wystarcza do zneutralizowania zasadowości przez wchłanianie dwutlenku węgla z powietrza. Zasadowość podłoża można sprawdzić papierkiem lakmusowym, przykładając go do zwilżonej powierzchni.

    Sprawdzić, czy podłoże nie jest zarażone grzybami pleśniowymi (w przypadku niedostatecznej wentylacji). Jeśli tak, zlikwidować grzyby preparatem grzybobójczym oraz zapewnić właściwą wentylację pomieszczenia. Nałożyć warstwę gruntu lub farby podkładowej rozcieńczonej wodą w stosunku 2 : 1 w celu zablokowania i ujednolicenia chłonności podłoża oraz w celu jego wzmocnienia.

    PŁYTY GIPSOWO - KARTONOWE
    Sprawdzić jakość płyt (czy karton jest dobrze przyklejony). Jeśli nie, należy płyty zagruntować.
    Miejsca łączeń (spoiny) zagruntować ze względu na większą ich chłonność. Nałożyć warstwę akrylowej farby podkładowej, aby ujednolicić chłonność podłoża i ułatwić nakładanie kolorowej warstwy nawierzchniowej. Sprawdzić, czy do mocowania płyt zastosowano nierdzewne wkręty. Jeśli nie, zabezpieczyć wkręty podkładem antykorozyjnym.

    TYNK WAPIENNY (ZAPRAWA ZE SPOIWEM HYDRAULICZNYM)
    Upewnić się, czy zasadowe związki wapnia w tynku zostały dostatecznie zneutralizowane (minął odpowiedni okres sezonowania - co najmniej 28 dni). UWAGA: niektóre farby odporne na alkalia można stosować po krótszym okresie sezonowania, bezpośrednio po wyschnięciu tynku.
    Sprawdzić, w jakim stopniu powierzchnia jest pyląca (przez przetarcie dłonią).

    Całą powierzchnię pokryć jedną warstwą gruntu lub farby rozcieńczonej wodą 2 : 1 w celu zmniejszenia i ujednolicenia chłonności podłoża.

    CERAMIKA (CEGŁY LICÓWKI)
    Ubytki uzupełnić zaprawą i pozostawić do wyschnięcia i karbonizacji (neutralizacji związków zasadowych). Całą powierzchnię pokryć gruntem w celu ujednolicenia chłonności podłoża.

    KAMIEŃ
    Jeśli powłoka ma być gładka, uzupełnić ubytki i pęknięcia oraz zagruntować jak w przypadku ceramiki budowlanej.

    DREWNO
    Należy upewnić się, że drewno jest odpowiednio wysuszone. Powinno mieć wilgotność nie większą niż 20%. Wilgotność mierzy się aparatami wykorzystującymi zjawisko przewodnictwa elektrycznego. Sprawdzić, czy drewno nie jest zainfekowane szkodnikami lub grzybami ? jeśli tak, należy zastosować odpowiednie preparaty owado- i grzybobójcze. Uszkodzenia i ubytki powierzchni wyrównać szpachlą w odpowiednim kolorze. Wyszlifować powierzchnię do pożądanego stopnia gładkości, a następnie odpylić.

    Jeśli drewno było malowane wcześniej, należy sprawdzić, czy stara warstwa farby (lakieru) nie łuszczy się. W przypadku zastosowania starej farby (lakieru) z połyskiem, przed nowym malowaniem zmatowić powierzchnię papierem ściernym.

    METALE
    Żelazne: oczyścić powierzchnię do stopnia wymaganego przez stosowaną do malowania farbę i odtłuścić. Stopnie czystości powierzchni określa norma PN - 8501. Kolorowe i ocynkowane: odtłuścić detergentem lub benzyną, usunąć mechanicznie ewentualne ślady patyny.

  • Czy warto malować drewno ?


    Zdecydowanie tak, warto malować i tym samym zabezpieczać drewno m.in. przed działaniem czynników atmosferycznych.

    Jest wiele powodów dlaczego powinniśmy zadbać o drewno.
    Poprzez malowanie:

    a) izolujemy drewno przed wilgocią, promieniowaniem UV i innymi czynnikami atmosferycznymi
    b) zazpobiegamy rozsychaniu i wypaczaniu się drewna
    c) chronimy je przed owadami, grzybami i drobnoustrojami
    d) zabezpieczamy przed kurzem i trwałymi zabrudzeniami
    e) poprawiamy parametry użytkowe drewna, takie jak twardość, odporność na wodę, ogień czy zmiany temperatury


    Malujemy też często ze względu na estetykę, aby: 

    a) zamaskować nierówności i ubytki
    b) podkreślić naturalny wygląd drewna
    c) zabarwić je na różne kolory
    d) odświeżyć lub zmienić wygląd poprzez renowację

  • Jak malować drewno ?


    Malowanie drewna należy rozpocząć od przygotowania powierzchni


    Drewno powinno być odpowiednio wysezonowane. Bez takiego przygotowania drewno może podczas eksploatacji pękać i odkształcać się. Ważne jest, aby przed przystąpieniem do pracy oczyścić powierzchnię z kurzu, tłustych plam oraz wycieków żywicznych. Najlepiej użyć w tym celu szmatki nasączonej rozpuszczalnikiem ogólnego stosowania.


    Następne kroki, które należy podjąć w celu przygotowania powierzchni drewnianej do malowania zależą od tego czy chcemy:

    - malować powierzchnie nowe na zewnątrz 
    - malować powierzchnie nowe we wnętrzach
    - poddać renowacji powierzchnie drewniane na zewnątrz
    - poddać renowacji powierzchnie drewniane wewnątrz

    Malowanie powierzchni nowych

    Na zewnątrz

    W przypadku drewna surowego niezbędna jest wstępna impregnacja środkami bioochronnymi / biobójczymi. Bez odpowiednio głębokiej impregnacji nie uda się zabezpieczyć tego materiału przed sinizną, grzybami i szkodnikami. Do tego celu najlepiej użyć impregnatu technicznego Sadolin Base, który charakteryzuje się najgłębszą penetracją. Aby gruntownie zabezpieczyć drewno nakładamy minimum dwie warstwy podkładu.

    Kolejnym krokiem jest zabezpieczenie drewna przed czynnikami atmosferycznymi (woda, promieniowanie UV) oraz nadanie drewnu pożądanego efektu dekoracyjnego. Decydując się na wybór finalnego produktu powinniśmy wziąć pod uwagę takie elementy jak:


    a) rodzaj drewna
    - drewno szorstkie / tarcicę najlepiej zabezpieczyc impregnatem ochronno - dekoracyjnym np. Sadolin Classic
    - drewno gładkie, oheblowane najlepiej zabezpieczyć lakierobejcą lub lakierem bezbarwnym

    b) trwałość zabezpieczenia przed czynnikami atmosferycznymi

    - najlepszy poziom zabezpieczenia drewna uzyskuje się stosując preparaty powłokotwórcze

    c) efekt dekoracyjny

    - impregnaty pozostawiają drewno naturalne w dotyku oraz matowe

    - lakierobejce oraz lakiery tworzą wyraźne powłoki lakierowe o różnym stopniu połysku

    Preparaty te nakładamy pędzlem, wykonując miarowe ruchy zgodnie z kierunkiem słojów.

    We wnętrzach
    Drewno użytkowane w pomieszczeniach nie wymaga tak gruntownego zabezpieczania, jak te na zewnątrz, ponieważ nie jest narażone na czynniki atmosferyczne i biokorozję.

    Renowacja powierzchni drewnianych

    Na zewnątrz

    W przypadku renowacji powierzchni drewnianych pokrytych farbą wiele lat temu zalecana jest szczególna ostrożność przy jej usuwaniu, ponieważ  może zawierać ołów.

    Jeśli chcemy po prostu naprawić powłokę i odświeżyć kolor, należy przede wszystkim użyć drucianej szczotki do usunięcia luźnych fragmentów pokrywających drewno powłoki. Następnie przy pomocy papieru ściernego trzeba zmatowić pozostałą powierzchnię, aby poprawić jej przyczepność. Przed malowaniem należy jeszcze odkurzyć i odtłuścić powierzchnię. Do renowacji barwnych powłok lakierowych polecamy lakierobejcę Sadolin Extra.


    Nieco inne postępowanie zalecane jest przy odświeżaniu koloru i ponownym zabezpieczaniu drewna impregnatami rozpuszczalnikowymi. Powierzchnię drewna oczyszczamy wówczas z kurzu i plam, a następnie używamy impregnatu koloryzującego Sadolin Classic, który skutecznie chroni drewno. Przed przystąpieniem do malowania zalecane jest sprawdzenie efektu kolorystycznego na wybranym fragmencie drewna. Nakładanie kolejnej warstwy tego samego koloru powoduje wzrost jego nasycenia.


    Jeśli renowacji ma zostać poddana powierzchnia zabezpieczona preparatem z dodatkiem wosku, należy bezwzględnie zeszlifować całą powłokę do surowego drewna. Tylko całkowite usunięcie wosku gwarantuje, że podczas malowania impregnat nie będzie ściekał i wniknie odpowiednio głęboko w materiał. Dobrze jest przed przystąpieniem do malowania przeprowadzić próbę na mało widocznym fragmencie drewna.


    We wnętrzach
    Przed renowacją polakierowanej powierzchni drewnianej należy upewnić się, jakim lakierem malowane były poprzednio elementy drewniane i użyć lakieru na bazie tej samej żywicy. Użycie lakierów opartych na różnych żywicach może spowodować łuszczenie się powłoki, powstawanie pęcherzy i odbarwienia. Przed malowaniem powierzchnie należy przeszlifować papierem ściernym w celu poprawy przyczepności warstwy renowacyjnej.

    Przy renowacji parkietów często stosuje się całkowite usunięcie starej powierzchni lakierowej. Nowy lakier nakładany jest wówczas na surowe drewno. W takiej sytuacji można użyć dowolnego lakieru bez ryzyka powstania uszkodzeń powłoki
    .

  • Jak zabezpieczyć drewno ?

    Drewno jest wspaniałym materiałem stosowanym w budownictwie i wykańczaniu wnętrz. W wielu przypadkach materiał ten wymaga jednak odpowiedniego zabezpieczenia, aby mógł prawidłowo pełnić swoje funkcje użytkowe i dekoracyjne.

    Surowe drewno nie spełni swojej roli bez impregnacji. Jest to szczególnie ważne na zewnątrz, gdzie na materiał ten działa szereg czynników atmosferycznych mogących powodować sinienie czy ułatwiać penetrację drewna przez grzyby i szkodniki.

    Do wstępnego zabezpieczania drewna polecamy charakteryzujący się najgłębsza penetracją preparat Sadolin Base. Następnie użyć można takich produktów jak Sadolin Classic, Sadolin Extra lub Sadolin Superdec.

    Sadolin Classic jest barwiącym, transparentnym impregnatem bezpowłokowym, który dzięki zawartości pigmentów wspomaga ochronę drewna przed promieniowaniem słonecznym. Sadolin Extra to lakierobejca tworząca na powierzchni drewna powłokę chroniącą przed sinicą, grzybami i insektami. Zabezpiecza drewno w pełni przed działaniem wody i promieni UV.

  • Czy jest coś takiego jak typy powierzchni drewnianych ?

    Stolarka okienna

    Mimo królujących obecnie w dużej części domów okien z PCV, liczba okien drewnianych w dalszym ciągu jest bardzo duża. Ostatnio nawet zwiększa się w związku z modą na ekologiczne materiały oraz coraz większą popularnością okien dachowych. Zarówno stare, czasem kilkudziesięcioletnie okna, jak i te zupełnie nowe wymagają odpowiedniej pielęgnacji i odnawiania.

    Okna narażone są na działanie czynników atmosferycznych takich jak wiatr, słońce, mróz, różnice temperatur czy niszczenie przez organizmy żywe.  Malowanie zabezpiecza też drewno okien przed wilgocią i wodą z opadów atmosferycznych czy zalegającego szczególnie przy oknach balkonowych i tarasowych śniegu.

    Odpowiednie malowanie i zabezpieczanie drewnianych elementów okien przedłuża ich żywotność o wiele lat i podnosi estetykę zarówno elewacji jak i wnętrza. Do tego zapobiega takim problemom jak wypaczanie, nieszczelności, pękanie drewna czy atakowanie go przez owady i mikroorganizmy.

    UWAGA: W przypadku nowszych typów okien należy przy ich malowaniu ściśle przestrzegać zaleceń producenta szczególnie, gdy okna są jeszcze objęte bezpłatnym serwisem. Użycie niewłaściwych środków do zabezpieczania czy malowania okien może stać się przyczyną utraty gwarancji.


    Drzwi zewnętrzne

    Drewniane drzwi zewnętrzne narażone są na działanie czynników atmosferycznych takich jak wiatr, słońce, mróz, różnice temperatur czy niszczenie przez organizmy żywe. Ponad to uszkodzenia mechaniczne oraz wilgoć również stanowią zagrożenie dla naszych drzwi. Właściwy dobór produktów do malowania i zabezpieczania drewna drzwi zewnętrznych jest niezwykle ważny - przedłuża ich prawidłowe działanie, zapobiega rozsychaniu wypaczaniu i pękaniu, zapewnia też długotrwały estetyczny wygląd.

    Regularne malowanie drzwi zewnętrznych jest także niezwykle istotne dla ich trwałości. Duża powierzchnia drewna narażona bezpośrednio na oddziaływanie szkodliwych czynników zewnętrznych, dość szybko ulega zniszczeniu. Odpowiednie malowanie i zabezpieczanie drzwi przedłuża ich wytrzymałość i prawidłowe działanie.


    Drzwi wewnętrzne

    Drzwi i framugi wewnętrzne wykonane z drewna mogą podkreślić charakter każdego wnętrza - od rustykalnych po nowoczesne. Odpowiednio pomalowane będą pełniły nie tylko rolę użytkową, ale także dekoracyjną, szczególnie w połączeniu z dobrze dobranymi kolorami ścian i listew przypodłogowych. W przypadku drzwi wewnętrznych istotna jest także trwałość powłoki malarskiej i jej odporność na ścieranie, uderzenia czy zabrudzenia.

    Prawidłowo pomalowane drzwi wewnętrzne będą bardziej trwałe, dłużej zachowają estetyczny wygląd, a także ułatwią zabiegi czyszczące i konserwacyjne.


    Podłogi

    Drewniane podłogi wymagają starannego zabezpieczenia, by zachować piękny wygląd, trwałość i odporność na wodę czy mechaniczne uszkodzenia. Ten typ powierzchni należy do najsilniej eksploatowanych i chociaż nie grożą mu przeważnie zmienne czynniki atmosferyczne, malowanie, olejowanie, czy lakierowanie musi zabezpieczyć podłogi przed zbliżonymi niebezpieczeństwami - na przykład wilgocią lub zmieniającym barwę drewna promieniowaniem UV.

    Odpowiedni do rodzaju drewna i typu (a co za tym idzie intensywności użytkowania) pomieszczenia dobór produktów używanych do malowania i zabezpieczania podłogi może nawet kilkukrotnie zwiększyć jej trwałość i odsunąć w czasie konieczność intensywnych zabiegów konserwacyjnych takich jak cyklinowanie i powtórne malowanie lub lakierowanie. Nie bez znaczenia jest także łatwiejsze utrzymywanie podłogi w czystości.

    Przy malowaniu, lakierowaniu czy innej formie zabezpieczania podłogi należy przestrzegać zaleceń dotyczących konserwacji konkretnego rodzaju drewna.


    Meble

    Malowanie mebli należy do najczęściej stosowanych zabiegów poprawiających wygląd domowych sprzętów. Stosuje się je nie tylko żeby odnowić stare meble, ale też w przypadku nowych na przykład wykonanych z surowego drewna. Malowanie mebli ma nie tylko znaczenie estetyczne. Zabezpiecza także drewno przed odbarwieniami, wilgocią i pozwala łatwej utrzymać meble w czystości.

    Odpowiednie malowanie ma szczególne znaczenie w przypadku mebli intensywnie użytkowanych takich jak stoły czy krzesła oraz narażonych na niekorzystne czynniki (meble łazienkowe). Dobrze zabezpieczone i estetycznie pomalowane będą służyły o wiele dłużej, nie tracąc estetycznego wyglądu.


    Meble ogrodowe

    Powierzchnia drewnianych mebli ogrodowych powinna być dobrze zabezpieczona przed wilgocią i dobrze wykończona, aby podczas użytkowania nie odrywały się od niej drzazgi. Przeważnie tego typu meble mają pozostawiony naturalny wygląd drewna, niekiedy tylko zmieniony kolorystycznie przez zastosowanie bejcy czy lakierobejcy. Oprócz odporności na wilgoć należy zadbać, by powierzchnia mebli ogrodowych była zabezpieczona przed owadami, grzybami i innymi szkodliwymi czynnikami biologicznymi. Należy pamiętać, by powstała w wyniku malowania powłoka nie była brudząca.

    Dobrze zabezpieczone, estetycznie pomalowane i przechowywane zimą w odpowiednich warunkach meble ogrodowe będą nam służyły przez wiele lat.


    Architektura tarasowa i ogrodowa, płoty, bramy

    Elementy architektury tarasowej i ogrodowej coraz częściej wykonuje się z drewna. Drewniane są płoty, bramy, elementy placów zabaw, pergole, altany, ozdobne podpórki do pnących kwiatów, a nawet donice i pojemniki na rośliny. Zdecydowana większość z nich pozostaje przez cały rok wystawiona na wpływ bardzo zróżnicowanych w naszym klimacie warunków atmosferycznych.

    Malując powierzchnie tego typu trzeba zadbać o to, by bardzo dobrze zabezpieczyć je przed słońcem, wiatrem, wilgocią, mrozem, dużymi różnicami temperatur, a także zagrożeniami biologicznymi takimi jak owady, grzyby czy szkodliwe dla drewna mikroorganizmy.

    Bez względu na to, czy użyjemy środków podkreślających jedynie wygląd naturalnego drewna czy zdecydujemy się poprzez malowanie całkowicie zmienić jego barwę i ukryć fakturę, prace na powierzchniach elementów architektury ogrodowej powinny być wykonywane niezwykle starannie i dokładnie. Odpowiednio zabezpieczone drewno znacznie przedłuży ich trwałość, podniesie estetykę i ułatwi utrzymywanie w czystości.

  • Czy lakierobejcą można pomalować powierzchnię szczytu domku letniskowego ?

    Wszelkie pozostałości farby olejnej użytej uprzednio należy usunąć do stanu drewna surowego (metody mechaniczne-szlifowanie specjalnymi drucianymi szczotkami, przy użyciu szlifierki/wiertarki, ewentualnie chemiczne środki do usuwania starych powłok malarskich), dopiero wtedy ma sens podejmowanie zabezpieczenia przed czynnikami atmosferycznymi i biokorozją. BEZ OCZYSZCZENIA W OGÓLE NIE STOSOWAĆ, BO EFEKT BĘDZIE PRZECIWNY DO OCZEKIWAŃ ZAINTERESOWANYCH.

    Stosujemy:
    PENETRIN - 1 WARSTWA (KONIECZNY)
    OLEJ DO DREWNA ALTAXIN - 2 KROTNE WCIERANIE

    Wszystko według instrukcji obsługi na opakowaniu, ulotkach lub stronie Altax i wtedy wszystko jest OK. NIC INNEGO NIE NADAJE SIĘ NA GONTY I WSZELKIE DREWNIANE POWIERZCHNIE DACHÓW, ŻADNE IMPREGNATY, LAKIEROBEJCE, WOSKOWE, LAKIERY etc.

    Doradca Techniczny firmy ALTAX

  • Czy jest sposób, aby usunąć owady z drewna ?


    Pytanie :


    Kupiłem stary drewniany dom z bali. W niektórych są otworki po owadach, tak samo w niektórych elementach więźby dachowej. Czy jest sposób, aby je wykurzyć ze środka albo zatruć? Dom jest ogólnie w dobrym stanie, pochodzi z lat 60. Boję się że owady rozniosą się na wszystkie elementy. Co robić?

    Odpowiedź :

    Owady żerujące w drewnie należy wybić jak najszybciej, gdyż faktycznie mogą się roznieść bardzo szybko po różnych elementach drewnianych. W tym celu należy użyć specjalistycznego środka - Hylotox Q, który wybije owady i skutecznie zabezpieczy drewno przed ich ponowną inwazją. O wspomnianym środku może Pan przeczytać więcej tu: http://www.beta.altax.pl/produkty/hylotox-q

    Warto pomyśleć również o kompleksowym zabezpieczeniu więźby dachowej. Jeżeli atakują ją owady, oznacza to, że nie została skutecznie zabezpieczona przed biokorozją. Proponuję użyć jednego z czterech środków, aby chronić ją na długie lata. Te środki to: Boramon C30, Drewnosol Plus, Penetrin, Ogniochron.

  • Jakiego rodzaju powłokę tworzy Boramon (TRWAŁĄ CZY NIETRWAŁĄ)? Czy można ...


    Jakiego rodzaju powłokę tworzy Boramon (TRWAŁĄ CZY NIETRWAŁĄ)? Czy można i jakimi farbami, bejcami, lakierobejcami je malować ?


    Boramon łączy się trwale z drewnem po ok. 24-48 godzinach od nałożenia i jest środkiem niewymywalnym. Po zastosowaniu i wyschnięciu Boramonu może Pan drewno pomalować
    jakimkolwiek preparatem przeznaczonym do tego celu, np. AltaxinQ http://www.beta.altax.pl/produkty/altaxin-q (może być nakładany na drewno nieoszlifowane), AltaxinQ lakierobejca http://www.beta.altax.pl/produkty/altaxin-q-lakierobejca, AltaxinQ woskowy http://www.beta.altax.pl/produkty/altaxin-q-woskowy, Altaxin olej do drewna http://www.beta.altax.pl/produkty/altaxin-olej (te trzy ostatnie środki najlepiej nakładać na drewno oszlifowane).

  • Jak zastąpić starą fugę nową?

    • Pozbywamy się starej fugi za pomocą rylca.
    • Puste szczeliny oczyszczamy z pyłu i pozostałej spoiny przy użyciu np. odkurzacza.
    • Miejsce po starej fudze najlepiej zagruntować środkiem gruntującym, np. Knauf Tiefengrund. Zredukuje to chłonność podłoża i zagwarantuje prawidłowy przebieg procesu wiązania fugi.
    • W odpowiednich proporcjach do wody dodajemy zaprawę do fugowania (np. Knauf Colour Plus) i dokładnie mieszamy.
    • Następnie, za pomocą pacy gumowej, szczelnie wypełniamy puste szczeliny między płytkami.

     

  • Jaki rodzaj fugi?

    • Fugi cementowe służą do fugowania małych płytek ceramicznych bądź kamiennych, układanych wewnątrz pomieszczeń na nieodkształcalnych podłożach. Przeciwwskazaniem stosowania są miejsca, w których fugi miałyby stały kontakt z wodą, bądź silnymi środkami czyszczącymi.
    • Fugi epoksydowe charakteryzują się wyższą ceną oraz większą odpornością w stosunku do cementowych. Łatwo utrzymać je w czystości. Po zastygnięciu wyglądem przypominają plastik.
    • Fugi cementowo-epoksydowe można stosować do płytek położonych wewnątrz jak i na zewnątrz. Cechują się szczególną odpornością na ścieranie. Nadają się do fugowania płytek narażonych na trudne warunki eksploatacji.
    • Fugi na bazie cementów z dodatkami tworzyw sztucznych odznaczają się największą odpornością na uszkodzenia, ścieranie, wodę oraz środki czystości. Są również najbardziej uniwersalną grupą wśród dostępnych fug. Mogą służyć do stosowania z płytkami ceramicznymi jak i kamiennymi, wewnątrz i na zewnątrz oraz przy wypełnianiu wąskich i szerokich spoin.

     

  • Fuga wąska czy szeroka?

    Szerokości stosowanych fug są zależne od wielkości i rodzaju płytek oraz miejsca gdzie płytki będą kładzione. Najczęściej spotykanymi są spoiny o szerokości od 3mm do 7mm.

     

    • Fugi przeznaczone na wąskie spoiny (z reguły o szerokości w zakresie 5- 7mm) sprawdzają się w pomieszczeniach, gdzie płytki nie są narażone na oddziaływanie cieplne. Mniejsze spoiny poprawiają dodatkowo estetykę pomieszczeń.
    • Fugi przeznaczone na szerokie spoiny (szerokość do 2cm) stosuje się przeważnie na zewnątrz budynków, ze względu na deformację liniową płytek pod wpływem zmian temperatury. Większe spoiny kompensują naprężenia termiczne, zapobiegając ich pękaniu oraz odspajaniu od podłoża. Zostawianie większych odstępów między płytkami zaleca się przy wielkoformatowych płytach.
  • Przed malowaniem - gruntować, czy nie?

    W skrócie - gruntowanie polega na pomalowaniu bądź nasączeniu podłoża przeznaczonym do tego środkiem. Wśród takich środków wyróżnia się grunty standardowe, głęboko-penetrujące i farby gruntujące. Produkty gruntujące nie zawierają wypełniaczy tak jak farby, w związku z tym po pomalowaniu tworzą przezroczystą powłokę. Z reguły powinno się gruntować niemalowane jeszcze powierzchnie, chłonne podłoża oraz gdy ich chłonność nie jest jednakowa, a także powierzchnie, z których usunięto plamy i zacieki po uprzednim pomalowaniu tych miejsc specjalną farbą.

     

    Gruntowanie to czynność przygotowawcza, która ma zapobiegać:

    • słabej przyczepności farby,
    • łuszczeniu się powłok malarskich,
    • powstawaniu przebarwień kolorystycznych,
    • niejednorodnej pomalowanej powierzchni.

    Malując powierzchnie powinno się je uprzednio przygotować. Nie powinno się na tym oszczędzać. Gruntowanie to najtańsza czynność przygotowawcza. Na ścianach bez gruntowania, powłoki malarskie są narażone na występowanie defektów w postaci łuszczenia lub pękania nałożonej farby. W takim wypadku ponowne koszty malowania, czyli zerwanie wszystkich powłok do podłoża, renowacja go, gruntowanie oraz ponowne malowanie, mogą wzrosnąć dwukrotnie.

     

    Wykonanie gruntowania przed malowaniem:

    • zmniejsza i wyrównuje chłonność podłoża,
    • zapobiega pyleniu podłoża,
    • wzmacnia strukturę powierzchni,
    • zmniejsza zużycie farby,
    • prowadzi do lepszego wiązania się farby z malowaną powierzchnią.
  • Jak gruntować ściany?

    • gruntowanie ścian powinno przebiegać w temperaturze powyżej 5 stopni Celsjusza,
    • przed gruntowaniem należy dokładnie oczyścić ścianę (należy odpowiednio zmyć plamy tłuszczu, skupiska pleśni, pozbyć się odpadającego tynku, starej farby lub tapety). Nowo powstałe tynki należy gruntować po 3-4 tygodniach,
    • po dokładnym wymieszaniu preparatu gruntującego, za pomocą pędzla lub wałka, trzeba nanieść odpowiednią ilość warstw. Najczęściej wystarczy jedna.  Jednak im bardziej chłonne podłoża to zaleca się wykonanie dwóch, góra trzech warstw.
    • farbę dekoracyjną można nakładać po upływie 24h.
  • Co to jest papier gładziowy i gdzie go stosować?

    Papier gładziowy jest alternatywą dla tradycyjnego sposobu kładzenia gładzi (mieszania zaprawy gipsowej, nakładania jej na ściany i szlifowania). Jest to celulozowa tapeta, która charakteryzuje się bardzo gładką powierzchnią. Układa się go podobnie jak tapety. Można go pokrywać farbami bądź oklejać tapetami. Papier gładziowy można dostać w różnych długościach i grubościach. Grubość ma ważne znaczenie przy doborze do rodzaju podłoża. Grubsze papiery stosuje się na spękane, nierówne i chropowate powierzchnie. Do gładkich, w dobrym stanie wystarczy w zupełności papier cienki. Są również dostępne zwykłe oraz supermocne odmiany. Te drugie po prostu wzmocnione są włóknami tekstylnymi. Aby zamocować zwykłe tapety, stosuje się klej do tapet papierowych, a do supermocnych klej polimerowy o zwiększonej sile wiązania.

  • Jak usunąć plamy i zacieki ze ścian?

    • Pierwszym krokiem przy eliminowaniu niechcianych plam lub zacieków jest usunięcie przyczyn ich powstawania.
    • Następnie z wysuszonego miejsca pozbywamy się łuszczącej farby oraz nierówności.
    • Na szaroczarne miejsca najlepiej nanieść preparat grzybobójczy.
    • Kiedy ściana wyschnie, powstałe nierówności należy wypełnić - w tynku gipsowym szpachlą gipsową, a w cementowo-wapiennym gładzią gipsową.
    • Po wyschnięciu należy wyrównać ścianę drobnoziarnistym papierem ściernym i oczyścić ją z pyłu.
    • Następnym krokiem jest pomalowanie ściany specjalną farbą maskującą, która wzmocni podłoże i zabezpieczy przed ponownym pojawieniem się grzybów i pleśni.  Z reguły potrzebne są dwie warstwy.
    • Po wyschnięciu poprzednich warstw można nanieść taką samą farbę, jaką pomalowane było wcześniej całe pomieszczenie.
  • Olejowanie - gdzie i co?

    Oprócz impregnacji bądź nakładania specjalistycznych lakierów, popularnym rodzajem zabezpieczenia drewna jest jego olejowanie. Olej wnika w strukturę, nie tworząc wyłącznie na jego powierzchni warstwy ochronnej. Dodatkowo idealnie odwzorowuje estetyczny wygląd i szlachetność drewna.

     

    Najlepiej olejować posadzki:

     

    • z drewna egzotycznego (np. ipe, kambala, kempas, iroko, tek),
    • z rodzimego drewna (dąb, jesion, sosna).

    Zastosowanie olejów najlepiej sprawdza się w łazienkach, gdzie posadzki powinno wykonywać się właśnie z drewna egzotycznego. W ciągach komunikacyjnych olejowane posadzki można odnawiać miejscowo bez konieczności renowacji całego pomieszczenia. Taras, olej, zabezpiecza przed wilgocią oraz grzybami, podkreślając jednocześnie fakturę drewna. Kolejnym sprawdzonym zastosowaniem jest wykończenie olejem posadzki drewnianej z ogrzewaniem podłogowym.

  • Jak olejować drewno?

    • cyklinowanie posadzki - posadzka powinna być perfekcyjnie wycyklinowana (należy dostosować gradację papieru ściernego co do rodzaju drewna oraz jego ułożenia)
    • przed ostatnim szlifowaniem należy zaszpachlować podłogę,
    • po tych czynnościach należy posadzkę dokładnie wypolerować i wyczyścić,
    • gdy wszystko zostanie przygotowane, przyjdzie pora na olejowanie. Występują dwa sposoby olejowania: na zimno oraz gorąco.

    - na zimno olej można nakładać szpachlą, pędzlem lub wałkiem, a następnie wypolerować. Drewniana podłoga nadaje się do użytkowania po 7-14 dniach.

     

    - olejowanie na gorąco polega na podgrzaniu w kąpieli wodnej oleju do 80 stopni Celsjusza. Następnie rozprowadza się go metalową szpachelką. Po naniesieniu oleju poleruje się posadzkę specjalnym urządzeniem ? termopadem. Zastosowanie tego sposobu skraca czas schnięcia podłogi oraz powoduje, że drewno jest na dłużej zabezpieczone.

  • Olejować czy lakierować?

     

    Zalety olejowania:

    • podkreślenie piękna drewna (pogłębienie koloru, nadanie satynowego połysku, uwypuklenie struktury usłojenia),
    • łatwa naprawa uszkodzonych miejsc bez konieczności rewitalizacji całej podłogi. Wystarczy zeszlifować, wypolerować i nałożyć warstwę oleju na uszkodzoną powierzchnię,
    • odporność na wnikanie wody.

    Wady olejowania:

    • trudne utrzymanie podłogi w czystości,
    • pielęgnacja wyłącznie dedykowanymi, kosztownymi preparatami do pielęgnacji drewna olejowanego,
    • regularna i staranna konserwacja,
    • mała trwałość na uszkodzenia mechaniczne.

     

    Zalety lakierowania:

    • tani i praktyczny sposób na zabezpieczenie podłogi,
    • łatwa konserwacja i tanie utrzymanie podłogi w czystości,
    • skuteczna ochrona przed zarysowaniami.

    Wady lakierowania:

    • śliska i odbijająca światło powierzchnia,
    • lakierowane posadzki z upływem czasu ciemnieją,
    • przy uszkodzeniach powierzchni trzeba odnowić całą podłogę.
  • Jak malować elementy metalowe?

    • Pierwszym etapem jest dokładne oczyszczenie elementu przeznaczonego do malowania (należy usunąć z metalu wszelki brud, rdzę, łuszczącą się farbę, olej bądź cement)
    • Optymalna temperatura malowania wacha się w granicach od 15 do 25 stopni Celsjusza oraz wilgotności powietrza poniżej 80%.
    • Dobrym rozwiązaniem, żeby lepiej chronić metal przed warunkami pogodowymi  jest pokrycie powierzchni podkładem antykorozyjnym.
    • Przed docelowym malowaniem należy dokładnie wymieszać farbę
    • Na małe powierzchnie najlepiej będzie sprawdzał się mały pędzel, natomiast duże i płaskie powierzchnie lepiej maluje się wałkiem bądź dużym płaskim pędzlem.
    • Należy nanieść tyle warstw ile radzi producent. Zwykle dla otrzymania trwałego efektu są to dwie warstwy
  • Co jaki czas konserwować metalowe elementy narażone na korozję?

    Kiedy występują skrajne warunki pogodowe, deklarowana przez producenta ochrona preparatu może ulec skróceniu. Tak naprawdę odpowiedź na to pytanie nie jest jednoznaczna. Nie powinno się opierać jedynie na gwarancjach producentów. Pojawiające się rysy, pęknięcia lub odpryski na powierzchni są oznaką rozwijającej się korozji. Aby nie dopuścić do głębokiej korozji elementu należy jak najszybciej poddać go ponownej konserwacji.

  • Co oznaczają skróty na zaprawach klejowych?

    Rodzaj zaprawy:

    C - klej cementowy

    D - klej dyspersyjny

    R -  klej na bazie żywic reaktywnych

     

    Klasy zaprawy (właściwości):

    1 - kleje normalnie wiążące

    2 - kleje o podwyższonych parametrach

    F - kleje szybkowiążące

    T - kleje o zmniejszonym spływie

    E - kleje o wydłużonym czasie otwartym

    S1 - kleje odkształcalne

    S2 - kleje o wysokiej odkształcalności

  • Jaki klej w jakim pomieszczeniu?

    Ściany najlepiej oklejać płytkami, zaprawami klejowymi o obniżonym spływie, co umożliwi układanie od góry. Do kuchni i łazienki wystarczy stosować podstawowe kleje. Należy jednak pamiętać, żeby były one wodoodporne. Inaczej ma się sprawa z kładzeniem płytek na zewnątrz pomieszczeń. Tutaj najlepiej sprawdzą się kleje elastyczne, mrozoodporne i wodoodporne. Dodatkowo na dużych powierzchniach powinno się stosować kleje wysoko odkształcalne.

  • Jak tradycyjnie tynkować stare ściany?

    - najpierw za pomocą młotka i przecieraka należy skuć starą warstwę,

    - następnie trzeba oczyścić z kurzu ścianę,

    - tak przygotowane podłoże gruntujemy,

    - w następnej kolejności należy przygotować zaprawę tynkarską. Tradycyjny sposób w przypadku ścian narażonych na wilgoć to zmieszanie cementu i piasku w proporcji wagowej 1 do 3 i mieszanie wraz z wodą aż do momentu uzyskania plastycznej masy,

    - nakładanie tynku polega na wykonywaniu tzw. obrzutki, czyli nabieraniu na kielnię zaprawy i wyrzucaniu zawartości na ścianę. Masa w ten sposób powinna przykleić się do ściany. Proces ten najlepiej wykonuje się odcinkami, pilnując aby każda zawartość zaprawy znajdowała się obok siebie i żeby nie tworzyły się wolne przestrzenie,

    - następnie wszystko wyrównuje się pacą. Poziomicą na bieżąco należy sprawdzać czy nie występują nierówności,

    - dla grubych warstw, przed właściwym tynkowaniem, powinno się wykonać obrzutkę wstępną, a dopiero po 24 h nałożyć kolejną warstwę,

    - kiedy minie doba należy zwilżyć nałożony już tynk, co uczyni go bardziej plastycznym, i wyrównać pacą wszelkie nierówności.

  • Ile czasu schną tynki?

    Aby tynk się odpowiednio związał musi wyschnąć. Podczas schnięcia nie można narażać ścian na duże nasłonecznienie. Odpada również sztuczne osuszanie, ponieważ może dojść do spękania tynków. Nowo otynkowane pomieszczenia można osuszać dopiero po kilku dniach od nałożenia, jednak proces ten nie może być intensywny. Dobrym wyjściem byłoby delikatne wentylowanie pomieszczenia.  Ogólna zasada mówi, że 1 mm warstwa tynku wysycha przez dobę. Jednak różne tynki mogą się od siebie różnić czasem schnięcia. Dopiero gdy otynkowane ściany wyschną można przejść do kolejnych etapów związanych z wykańczaniem.

  • Zalety i wady gładzi gipsowych

    Zwyczajne tynki po ułożeniu są dosyć chropowate. Do wyrównywania ich powierzchni najlepiej służą gładzie gipsowe.

     

    Zalety:

    - brak szkodliwych substancji,

    - wchłaniają nadmiar wilgoci,

    - nakładanie ich nie jest skomplikowane,

    - do powierzchni ich nie przyczepia się kurz.

     

    Wady:

    - podczas szlifowania gładź gipsowa bardzo się pyli,

    - nie są odporne na bardzo wysoki poziom wilgoci,

    - nie mogą stykać się z metalowymi elementami, bowiem powodują ich korozję,

    - są mało odporne na uszkodzenia mechaniczne.

  • Jak przygotować gładź?

    Do wiadra wlewamy odmierzoną ilość wody. Wsypujemy tyle zaprawy aby starczyło na układanie gładzi przez 40 minut, czyli mniej więcej 1 / 4 pojemności worka 20-25 kilogramowego. Po tym czasie gładź traci swoją plastyczność i powoduje to trudności z nakładaniem jej na ściany. Po upływie trzech minut należy zmieszać, za pomocą wiertarki i mieszadła, zaprawę uzyskując gęstą konsystencję. Ważną regułą jest, aby każdą kolejną porcję gładzi przygotowywać w czystym wiaderku. Jeżeli nowo przygotowaną gładź zmieszamy z resztkami starej spowoduje to szybsze wiązanie świeżej masy. Również nie powinno dolewać się wody do zaprawy.

  • Jak nakładać gładź na ściany?

    Do nakładania gładzi powinno używać się narzędzi ze stali nierdzewnej. Nie można szpachlować w temperaturach poniżej 5 stopni Celsjusza i wilgotności powietrza powyżej 70%.  Nakładanie gładzi najlepiej zacząć od sufitu przemieszczając się w kierunku od okna do drzwi. Nakładanie gładzi ułatwia paca o długości, co najmniej 40 cm. Należy silnie dociskać ją do podłoża. Warstwa nie powinna być grubsza niż 2 mm. Jeżeli nadal występują ubytki lub nierówności, ich pokrycie nową warstwą powinno odbyć się po wyschnięciu poprzedniej. Jeżeli chodzi o ściany, gładź powinno nanosić się od dołu do góry, rozprowadzając ją półkolistymi ruchami.

    Jeżeli ściana nadal posiada nierówności można ją zeszlifować. Po wyschnięciu ostatniej warstwy, za pomocą pacy z naciągniętą siatką ścierną numer 100, a następnie z siatką numer 180 szlifuje się nierówności.

  • Jakie są wady i zalety tynku strukturalnego?

     

    Zalety:

    • wysoka odporność na uszkodzenia mechaniczne,
    • odporne na wilgoć,
    • możliwość mycia ścian,
    • nadaje się praktycznie na wszystkie podłoża,
    • swoboda kształtowania powierzchni,
    • można go dowolnie barwić.

    Wady:

    • mało wydajny,
    • drogi,
    • należy nanosić grube warstwy.
  • Jakie są rodzaje tynków dekoracyjnych?

    • Tynk mozaikowy - nazywany również kamyczkowym. Składa się z wypełniaczy mineralnych w postaci drobnych kolorowych kamyczków. Dodatkowo spoiwem jest żywica, dzięki której jest elastycznym i odpornym na uszkodzenia tynkiem. Można go myć. Bardzo dobrze komponuje się z płytkami ceramicznymi i kamiennymi,
    • Tynk zacierany - tworzy delikatnie fakturowaną powierzchnię,
    • Tynk japoński - inaczej płynna tapeta. W jego skład wchodzą strzępki bawełny, jedwabiu, włókien mineralnych i celulozowych, miki oraz minerałów. Uzyskany efekty jest miły w dotyku. Ponadto ociepla pomieszczenie i reguluje w nim poziom wilgotności,
    • Tynk strukturalny - na jego świeżo ułożonej powierzchni można tworzyć dowolne wzory za pomocą packi, pędzla, wałka, szpachelki czy szczotki,
    • Stiuk - posiada najbardziej gładką powierzchnię spośród opisywanych tynków. Wykonuje się go z zaprawy gipsowej, wapiennej bądź wapienno-gipsowej oraz dodatku pyłu marmurowego lub drobnoziarnistego piasku.
  • Jakie występują rodzaje systemów otwierania okien dachowych?

    Za otwieranie okien odpowiada rodzaj ościeżnic jakie są zastosowane w oknach. Dzięki temu wyróżnikowi okna można podzielić na:

    • Okna obrotowe - najpopularniejsze gama produktów. Oś obrotu w oknie znajduje się w połowie wysokości ościeżnicy.
    • Okna uchylno-obrotowe - funkcjonalne okna, posiadające dwie osie obrotu. Można otwierać na górnej krawędzi o kąt do 30 stopni oraz w połowie ramy, obracając okno o 180 stopni,
    • Okna wysokoosiowe - oś obrotu okna umieszczona jest w 3/4 wysokości,
    • Okna kolankowe - są połączeniem okien dachowych ze zwykłymi. Można zarówno doświetlać pomieszczenie, jak i wietrzyć podczas opadów atmosferycznych,
    • Okna balkonowe - wyglądają jak małe balkony. Stosowane są w dachach o kącie nachylenia połaci od 40 do 50 stopni. Gdy są otwarte dolna część służy jako balustrada, a górna jako daszek,
    • Wyłazy dachowe - ich solidna i mocna konstrukcja pozwala na wyjście na dach. Głównie są przeznaczone do pomieszczeń nieużytkowych.
  • Dlaczego warto zastosować systemy suchej zabudowy?

    Systemy suchej zabudowy zyskują obecnie coraz większe uznanie wśród wykonawców. Płyty g-k stosuje się ze względu na szereg zalet jakie posiadają. Należą do nich między innymi:

     

    • wysoka elastyczność kształtowania wnętrz,
    • prosty montaż,
    • lekkość konstrukcji,
    • wysoka izolacyjność cieplna,
    • dobra izolacja akustyczna,
    • ochrona przeciwpożarowa,
    • tworzą mikroklimat w pomieszczeniu,
    • pozwalają obniżyć koszty budowy ze względu na oszczędność czasu.
  • Jakie występują rodzaje płyt gipsowo kartonowych?

     

    Główne typy płyt gipsowo kartonowych z którymi można się spotkać to:

    • typ A - standardowa płyta, która jest przeznaczona do stosowania w pomieszczeniach o wilgotności względnej do 70%,
    • typ H2 - płyta impregnowana o podwyższonej odporności na wilgoć,
    • typ F - płyta ogniochronna. Dodatkowo posiada włókna szklane, których zadaniem jest poprawa spójności rdzenia gipsowego podczas oddziaływania wysokich temperatur,
    • typ DF - ulepszona płyta typu F. Posiada kontrolowaną gęstość rdzenia gipsowego,
    • typ FH2 - połączenie zalet płyt typu F oraz H2 - ogniochronna i impregnowana,
    • typ DFH2 -połączenie zalet płyt typu DF oraz H2 - ogniochronna i impregnowana.
  • Co oznaczają najważniejsze parametry styropianu?

    - współczynnik przewodzenia ciepła, oznaczany jako lambda lub kokreśla zdolność styropianu do przewodzenia ciepła; głównie styropiany posiadają współczynnik w przedziale od 0,031 do 0,044 W/mK. Im mniejszy współczynnik tym styropian będzie lepszy - cieplejszy,


    - naprężenie ściskające przy 10% odkształceniu względnym (CS) - jest to stosunek siły ściskającej do powierzchni płyty styropianowej przy 10 % odkształceniu; najlepiej wybraćstyropian o wysokiej wartości CS co gwarantuje wysoką odporność na ściskanie,


    - gęstość i waga - lepsze właściwości termoizolacyjne i wytrzymałościowe posiadają styropiany cięższe, w których gęściej upakowane będą granulki polistyrenu.

  • Jakie są różnice między wełną skalną a szklaną?

     

    Wełna skalna:

    - wytwarzana z bazaltu, gabro, dolomitu lub kruszywa wapiennego,

    - w płytach i matach włókna są rozproszone,

    - lepsza odporność na ogień,

    - duża wytrzymałość na ściskanie,

    - jest sztywniejsza i nie ma tendencji do rozwarstwiania się.

     

    Wełna szklana:

    - wytwarzana z piasku kwarcowego i stłuczki szklanej,

    - układ włókien ukierunkowany jest równolegle do ich powierzchni,

    - lepsza izolacyjność cieplna,

    - jest bardziej sprężysta niż wełna skalna (w podobnych opakowaniach mieści się prawie 3 razy więcej wełny szklanej niż skalnej),

    - charakteryzuje się dużą sprężystością, jest lżejsza i mniej pyli niż wełna skalna.

  • Jakie są zalety złożonego systemu izolacji ścian zewnętrznych budynku?

    • możliwość całkowitego odnowienia elewacji budynku, bądź całkowita zmiana jego wyglądu,
    • łatwość obróbki materiału termoizolacyjnego,
    • stosunkowo niskie koszty wykonania ocieplenia,
    • wysoka trwałość wykonanej elewacji,
    • ochrona konstrukcji przed czynnikami zewnętrznymi,
    • brak wpływu na konstrukcję budynku, ze względu na niewielki ciężar ocieplenia,
    • zwiększenie izolacyjności ścian i znaczne wyeliminowanie mostków termicznych.
  • Co wchodzi w skład systemu izolacji ścian zewnętrznych budynku?

    Na system ETICS składa się:

    • zaprawa klejąca,
    • termoizolacja,
    • warstawa zbrojąca,
    • warstwa elewacyjna.

    Zaprawa klejąca oraz łączniki mechaniczne gwarantują stateczność konstrukcyjną całęmu układowi.

    Termoizolacja w postaci płyt EPS, XPS, wełny mineralnej czy piany fenolowej ma za zadanie utrzymanie odpowiedniej izolacyjności.

    Warstwa zbrojąca (zaprawa razem z siatką) stanowi zabezpieczenie przed uszkodzeniami mechanicznymi oraz podłoże pod warstwę elewacyjną.

    Warstwa elewacyjna pełni funkcję dekoracyjną oraz ochronną.

  • Czy uniwersalne produkty do ochrony i dekoracji drewna są lepsze?

    Lakiery dobre do wszystkiego, lakierobejce idealne do drewna wewnątrz i na zewnątrz, oleje do każdego gatunku drewna można nieraz spotkać w sklepach ze środkami ochronno-dekoracyjnymi. Rzeczywiście, środki uniwersalne mogą kusić prostotą zastosowania i niską ceną, jednak kluczem doboru produktu powinien być rodzaj powierzchni.

    Inne środki powinny zostać użyte wewnątrz domu, a inne w ogrodzie. Do mebli ogrodowych najlepsza będzie twarda lakierobejca, do gatunków egzotycznych ? olej, a w przypadku miękkich gatunków niezbędne będzie stworzenie twardej powłoki ochronnej, którą zapewni lakier.

  • Czy im więcej produktu naniesiemy, tym lepiej?

    Nakładanie zbyt grubych warstw skutkować będzie tym, że pomalowana powierzchnia może do końca nie wyschnąć, zacznie się po niedługim czasie łuszczyć, a także popęka.

    Ponadto efekt dekoracyjny po takim nieudanym zabiegu może być nieciekawy, bo rysunek drewna zostanie całkowicie przykryty. Aby uniknąć rozczarowania, należy czytać etykiety i mieć na uwadze informacje o wydajności litra produktu na metr kwadratowy.

  • Czy produkty na bazie rozpuszczalnika są skuteczniejsze niż na bazie wody?

    Negatywna opinia ma temat produktów wodorozcieńczalnych znajduje uzasadnienie w przeszłości, kiedy to technologia produkcji środków na bazie wody była nastawiona na niską cenę, kosztem jakości. Czasy się jednak zmieniły i produkty te są skuteczne i o wiele wygodniejsze w zastosowaniu, niż rozpuszczalnikowe.

    Produkty rozpuszczalnikowe sprawdzą się najlepiej na zewnątrz ? do elewacji, tarasów czy mebli ogrodowych, do drewna starego i mocno wysuszonego. Produkty wodne ? wewnątrz pomieszczeń, szczególnie gdy nie ma możliwości wietrzenia (np. zimą), gdy w domu są dzieci i zwierzęta, lub zależy nam na szybkim przeprowadzeniu remontu ? produkty wodne mają szybki czas schnięcia, nawet do dwóch godzin.

  • Czy lakier jest lepszy niż olej?

    Lakier wciąż króluje w polskich domach ? szczególnie na parkietach. Połyskliwa powierzchnia cieszy oko, jednak przekonanie o tym, że lakier jest najlepszy do wszystkiego, to mit.

    Lakier tworzy twardą powłokę, jednak olej, który doskonale podkreśla rysunek drewna jest bardziej naturalnym rozwiązaniem, dlatego w kolejnych latach będzie zyskiwał coraz większą popularność.

    Olej jest łatwiejszy w odnawianiu, a lakier bardziej odporny na uszkodzenia mechaniczne. To, jaki preparat wybierzemy powinno zależeć od rodzaju drewna i warunków, na jakie drewno będzie wystawione.

  • Czy można użyć kilku produktów na jednej powierzchni?

    Jeśli chcemy zastosować kilka produktów dekoracyjnych na jednej powierzchni, to pamiętajmy, że lepiej nie łączyć ich bezpośrednio ?jeden na drugim?. Jeśli drewno zostało wcześniej pomalowane lakierem, lakierobejcą lub emalią, liczmy się z tym, że inny środek po prostu spłynie. Podobnie ? w drewno pokryte już lakierem, lakierobejcą lub emalią nie wniknie olej.

    W tej sytuacji najlepiej podzielić powierzchnię, na której będziemy pracować, na obszary i każdy z nich potraktować innym produktem. W ten sposób możemy uzyskać ciekawy i oryginalny efekt estetyczny.

  • Czy impregnować drewno konstrukcyjne?

    Drewno konstrukcyjne wymaga szczególnej uwagi, ponieważ to od jego stanu i wytrzymałości zależy w dużej mierze bezpieczeństwo mieszkańców. Zaimpregnowanie drewna konstrukcyjnego chroni je przed działaniem niekorzystnych czynników atmosferycznych, które przyczyniają się do erozji deski.

    Zaleca się impregnację każdego rodzaju drewna użytego do budowy konstrukcji domu ze względu na wilgoć, na którą jest narażone, szczególnie jeśli budynek jest użytkowany sezonowo lub znajduje się w miejscu o podwyższonej wilgotności powietrza (np. w lesie). Wilgoć sprzyja rozwojowi pleśni i grzybów, mających szkodliwy wpływ nie tylko na zdrowie mieszkańców, ale i na konstrukcję budynku. Powodują one spulchnianie deski i rozkład drewna. Wabią też owady żerujące w drewnie.

    Zwracajmy uwagę na zakres ochrony, jaką oferuje producent impregnatu. Produkt powinien zabezpieczać drewno kompleksowo ? przed grzybami, pleśnią i owadami. Lepiej sprawdzić to przed zakupem, ponieważ większość impregnatów dostępnych na rynku nie ma tych wszystkich funkcji. Dobrze jest też, jeśli środek nie tylko chroni przed biokorozją, ale i zwalcza grzyby czy pleśnie, które już pojawiły się na desce.

  • Czy drewno krajowe jest dobrym materiałem na wyłożenie tarasu?

    Drewno na tarasie jest wystawione na działanie wielu niekorzystnych czynników atmosferycznych: wody, słońca, śniegu, wysokich i niskich temperatur. Deski, które położymy powinny być więc naturalnie jak najbardziej wytrzymałe i dodatkowo chronione środkami chemicznymi. Gatunek drewna z kolei powinien mieć jak najniższy współczynnik skurczu.

    Na taras najlepiej położyć więc drewno egzotyczne, które jest bardzo twarde i ma naturalne olejki, zapobiegające wchłanianiu wilgoci. Z krajowych gatunków nadadzą się tylko najtwardsze i najwytrzymalsze, takie jak dąb. Tabele określające współczynnik skurczu można znaleźć w internecie lub w marketach budowlanych.

  • Jak odnowić drewniane drzwi i okna?

    Krok 1. Pozbywamy się resztek starej powłoki

    By naszym drzwiom zewnętrznym i oknom przywrócić dawny, piękny wygląd najpierw dokładnie je oczyśćmy i oszlifujmy papierem ściernym. Przed rozpoczęciem malowania dobrze jest także łagodnie wymieszać preparat w celu zapewnienia jednorodnej konsystencji.

    Krok 2. Zabezpieczamy przed biokorozją

    Pierwszą warstwę produktów zabezpieczających, jaką nanosimy na nasze drzwi i okna powinny stanowić impregnaty techniczne, które chronią drewno przed grzybami pleśniowymi, domowymi i owadami. Są one szczególnie pożądane przy elementach z miękkiego drewna (popularna w naszym kraju sosna), ale profilaktycznie warto zastosować je też do tych twardszych gatunków krajowych i egzotycznych. Impregnaty stosujemy jako bazę gruntującą pod oleje, lakiery, lakierobejce, lazury i emalie.

    Krok 3. Dekorujemy i chronimy

    Po zabezpieczeniu drewnianych drzwi zewnętrznych i okien impregnatem technicznym, możemy przystąpić do ich dekoracji środkiem ochronno-dekoracyjnym. Wybór produktów jest szeroki i wiele zależy od efektu estetycznego, jaki chcemy osiągnąć:

    1. impregnat ochronno-dekoracyjny - prosty w nakładaniu, nadaje drewnu kolor i chroni je przed szarzeniem pod wpływem słońca. Jest on tolerancyjny, ponieważ nie wymaga bardzo dobrze oszlifowanego drewna.
    2. Lakier - idealnie zabezpiecza wszystkie gatunki drewna. Tworzy twardą powłokę, odporną na ścieranie i zarysowania, jednak nie wnika on w drewno, dlatego jest bardziej podatny na pęknięcia i łuszczenie się. W efekcie lakierowana powierzchnia zużywa się szybciej, a jej odnowienie będzie wymagało za kilka lat dokładnego wyszlifowania drewna przed położeniem nowej powłoki.
    3. Olej - wnika w drewno, chroniąc je przed czynnikami atmosferycznymi. Daje ładny efekt estetyczny, ponieważ podkreśla naturalny rysunek drewna. Nie tworzy powłoki, w związku z czym nie łuszczy się i nie pęka w najbardziej skrajnych temperaturach. Najlepiej sprawdza się na twardych gatunkach drewna krajowego: dąb, jesion, akacja oraz na drewnie egzotycznym.
  • Jakimi narzędziami należy nakładać preparaty do ochrony drewna?

    Dla tradycjonalistów: pędzel ? neutralizuje wilgoć, która zbiera się na malowanej powierzchni, szczególnie w ogrodzie. Wielokrotne przesuwanie pędzlem po powierzchni pozwala na zemulgowanie wody. Ułatwia również malowanie chropowatych powierzchni.

    O czym pamiętać:

    • Pędzel moczymy w produkcie tylko do 1/3 długości włosia.
    • Produkt nakładamy długimi, płynnymi ruchami.
    • Pędzle przechowujemy w pozycji pionowej, oparte na rączce.

    Pędzlem najlepiej nakładać: impregnaty ochronno-dekoracyjne, impregnaty techniczne, lakiery, emalie.

    Dla wygodnych: wałek - ze względu na wielkość, doskonale nadaje się do dużych powierzchni. Rozprowadza produkt bardzo równomiernie, jest wygodny i łatwy w obsłudze. Nie jest to sprzęt drogi, a żeby dotrzeć w trudno dostępne miejsca wystarczy dołożyć uchwyt. Doskonale sprawdzi się do lakierowania i do produktów o długim czasie schnięcia.

    O czym pamiętać:

    • Kupujmy wałki bezszwowe.
    • Nabierając produkt, należy zamoczyć z nim tylko spód wałka.
    • Do drewna nieoszlifowanego wybierzmy wałek o długim włosiu. Do parkietów i gładkich desek zastosujmy wałek o krótkim włosiu.

    Wałkiem najlepiej nakładać: lakiery, emalie.

    Dla praktycznych: tampon, gąbka, szmatka, mop - użycie tamponu, gąbki, szmatki czy mopa sprowadza się do jednego ? wcierania produktu w drewno. Są to metody, które nie wymagają wielkiej wprawy, dużych nakładów finansowych i można je zrobić samemu.

    O czym pamiętać:

    • Produkt należy wcierać w kierunku zgodnym z usłojeniem drewna.
    • W przypadku oleju ? produkt wcieramy, dopóki drewno pije, nadmiar trzeba koniecznie zetrzeć.
    • Takie metody doskonale nadają się do uzupełniania miejscowych ubytków w powłoce.

    Tamponem, mopem i szmatką najlepiej nakładać: oleje i lakierobejce.

    Dla miłośników nowinek: aplikator - najczęściej dołączany do produktów. Mogą to być płaskie albo karbowane gąbki, na uchwycie lub bez niego. Dzięki nim można małym nakładem pracy, osiągnąć idealny efekt na malowanej powierzchni i równomiernie nałożyć produkt.

    O czym pamiętać:

    • Aplikatory są dobrze wyspecjalizowane pod konkretny produkt, dlatego są polecane dla osób początkujących.

    Aplikatorem najlepiej nakładać: lakiery, oleje.

  • Jak prawidłowo wybrać drewno?

    Sosna, dąb czy merbau ? każdy gatunek drewna ma inne właściwości. Poczynając od twardości
    i współczynnika skurczu, a kończąc na zawartości olejków i kolorze. Jeśli wiemy, jakie cechy są charakterystyczne dla danego gatunku, będziemy w stanie lepiej je dobrać ze względu na przeznaczenie. Na tarasy wybierajmy drewno twarde i odporne na wilgoć. Jako drewno konstrukcyjne, doskonale sprawdzi się popularna sosna, a przy doborze drewna do budowy stołu, w większym stopniu mogą decydować względy estetyczne.

  • Kiedy szlifować drewno?

    Ogólna zasada jest taka, że im bardziej oszlifowane drewno, tym lepszy efekt osiągniemy przy nakładaniu produktów ochronno-dekoracyjnych. Dotyczy to emalii, lakierów, lakierobejc i olejów.

    Szlifowanie to zajęcie czasochłonne. Wymaga odrobiny cierpliwości i trochę wprawy. Dlatego jeśli mamy do czynienia z dużą powierzchnią, np. tarasem lub podłogą, najlepiej użyć specjalnej szlifierki. Takie narzędzie pozwoli szybko pozbyć się starej warstwy preparatu i przygotować grunt pod nowy produkt. Niewielkie powierzchnie z powodzeniem możemy przeszlifować papierem ściernym, bez potrzeby użycia dodatkowych narzędzi.

    Produkty takie jak oleje, lakiery czy lakierobejce muszą być nakładane na powierzchnie oszlifowane i oczyszczone. W innym wypadku preparaty nie wnikną dobrze w deskę (dotyczy to oleju) albo powłoka będzie nietrwała (w przypadku lakierów, lakierobejc i emalii) i po niedługim czasie będziemy musieli powtarzać cały zabieg.

  • Czym zabezpieczyć meble w pokoju dziecka?

    Pokój dziecka to wyjątkowe miejsce w domu, dlatego środki ochronno-dekoracyjne, których użyjemy powinny być bezpieczne. Na rynku są już dostępne produkty, które spełniają bardzo ważną Europejską Normę BEZPIECZEŃSTWO ZABAWEK. W praktyce oznacza to, że substancje chemiczne, zawarte w produkcie są nietoksyczne i bezołowiowe. Dzięki temu może on zostać użyty w pokoju dziecka do pomalowania wszystkiego, z czym ma ono bezpośrednią styczność: mebli, elementów drewnianych czy właśnie zabawek.

    Prace renowacyjne pójdą szybko, jeśli użyjemy produktów szybkoschnących na bazie wody. Korzystając z takich środków można skończyć pracę w ekspresowym tempie, ale ich zaletą jest również delikatny, niedrażniący zapach. Warto o tym pamiętać, jeśli nie chcemy godzinami wietrzyć mieszkania, jak to jest w przypadku produktów przygotowanych na bazie rozpuszczalnika.

    Meble muszą być zabezpieczone środkami, które zapewnią trwały efekt. W dziecięcych pokojach zdecydowanie króluje emalia, choć sprawdzi się tam każdy produkt, który stworzy trwałą powłokę, a więc zarówno lakier, jak i lakierobejca. Lakier nada drewnu delikatny połysk, z kolei lakierobejca zabarwi je, nie przykrywając rysunku słojów. Emalia gwarantuje doskonałe krycie.

  • Jakie drewno do kuchni?

    Drewno w kuchni jest narażone, z jednej strony, na zmiany poziomu wilgotności powietrza, z drugiej ? na uszkodzenia mechaniczne wynikające z intensywnego użytkowania. Dlatego kluczem w doborze gatunku drewna powinna być jego twardość i odporność na zniekształcenia. Przed zakupem powinniśmy więc zajrzeć do tabel poziomu kurczliwości (znajdziemy je w sklepie oraz w Internecie) i szukać gatunków o najniższym wskaźniku skurczu (najniższy procent).

  • Jak zabezpieczyć drewno w kuchni?

    Drewno w kuchni powinno zostać zabezpieczone preparatem ochronno-dekoracyjnym. Przy doborze środka powinniśmy kierować się względami estetycznymi i zadać sobie pytanie, na jakim efekcie wizualnym nam zależy. W przypadku kuchni stoimy przed wyborem: olejowanie albo lakierowanie.

    Olej - powierzchnia olejowana wygląda bardzo naturalnie, ponieważ podkreśla on rysunek słojów. Wnikając głęboko w deskę, chroni ją przed wilgocią. Olejowanie trzeba powtarzać przynajmniej raz w roku. Nie jest to jednak zabieg skomplikowany, nie wymaga też wiele wprawy. Produkt wcieramy w deskę za pomocą szmatki lub tamponu, dopóki drewno ?pije?. Nadmiar produktu koniecznie ścieramy.

    Lakier - zazwyczaj dostępny w wersji połysk lub półmat, daje piękny efekt wizualny, szczególnie w nowoczesnych wnętrzach. Doskonale wygląda na powierzchniach pionowych ? drzwiach, szafkach, meblach. Stosując lakier na podłodze pamiętajmy, że jego nałożenie wymaga precyzji ? warstwy muszą być równomierne, odpowiedniej grubości i nie mogą na siebie nachodzić. Jeśli zdecydujemy się na samodzielne lakierowanie, rozważmy zastosowanie aplikatora do lakieru.

    UWAGA! Lakier tworzy twardą powłokę ochronną, jednak z biegiem lat będzie się wycierał, dlatego wybierając to rozwiązanie powinniśmy liczyć się z koniecznością cyklinowania
    i odnawiania powłoki co kilka lat ? w przeciwieństwie do powierzchni olejowanej, lakierowanej podłogi nie można bowiem odnawiać miejscowo.

  • Czym kierować się przy wyborze środków ochronno-dekoracyjnych?

    Zanim wybierzemy produkt ochronno-dekoracyjny powinniśmy zadać sobie trzy pytania:

    • Jakim gatunkiem drewna dysponujemy? Sosna, modrzew, a może merbau? Każdy gatunek ma swoje właściwości, swoją twardość i określony współczynnik skurczu.
    • Czy drewno, które będziemy zabezpieczać, znajduje się wewnątrz domu czy na zewnątrz? Jeśli drewno będzie narażone na działanie niekorzystnych czynników atmosferycznych, takich jak wysokie i niskie temperatury czy wilgoć, będzie wymagało specjalnej ochrony.
    • Jaki efekt estetyczny chcemy osiągnąć? Producenci mają do zaoferowania środki w szerokiej gamie kolorów i połysków. Powinniśmy wybrać taki, który zapewni pożądany efekt.
  • Twarde i miękkie drewno - jak chronić i dbać?

    Jedna z cech, która pozwala podzielić rodzaje drewna na różne kategorie to twardość. Twardość jest określana w laboratoriach, w których specjalistyczne maszyny wciskają stalową kulkę głęboko w strukturę deski i mierzą, jaka siła była do tego potrzebna. Tak powstają tabele twardości drewna. W praktyce stopień twardości wskaże nam, jak bardzo będzie ono odporne na uszkodzenia mechaniczne.

    Gatunek drewna warto dobrać ze względu na to, w jaki sposób deski będą używane. Jeśli kupujemy deski na taras, na podłogę w salonie lub do budowy schodów, to możemy się spodziewać, że podłoga będzie intensywnie użytkowana, dlatego im twardszy gatunek, tym lepiej. Natomiast w przypadku mebli twardość drewna nie będzie już tak istotna ? tu możemy w większym stopniu kierować się względami estetycznymi.

    Po drugie, dobierając środki ochronno-dekoracyjne, należy zwrócić uwagę na warunki, na jakie drewno będzie narażone. Jeśli wiemy, że będzie na nie oddziaływać woda i zmienne temperatury (np. na tarasie lub w łazience), postawmy na olej. Drewno miękkie, wystawione na zniszczenia, trzeba wzmocnić. Tu z pomocą przychodzą wszystkie produkty ochronno-dekoracyjne, dzięki którym powstanie ochronna powłoka, jak na przykład lakier albo lakierobejca.

  • Jak chronić drewno przed pleśnią i grzybami?

    Po pierwsze pamiętajmy, że niezabezpieczone, narażone na działanie wilgoci drewno to doskonała pożywka dla rozwoju grzybów domowych, pleśni, glonów czy mchu. Ich obecność nie tylko psuje efekt estetyczny, ale też stanowi niebezpieczeństwo dla zdrowia domowników. Zbagatelizowanie problemu zagrzybionego drewna może się także odbić na naszym portfelu. Grzyby i pleśnie rozwijają się bardzo szybko. Wkrótce może się więc okazać, że na pozbycie się niechcianego gościa będziemy musieli poświęcić więcej czasu i środków, niż gdybyśmy rozprawili się z nim od razu. Dlatego tak ważne jest odpowiednie zabezpieczenie elementów drewnianych.

    Jeszcze przed nałożeniem produktu ochronno-dekoracyjnego (lakieru, oleju, emalii czy lakierobejcy) drewno powinno być zabezpieczone impregnatem technicznym. Zanim zdecydujemy się na wybór konkretnego produktu, zwróćmy uwagę na zakres oferowanej przez producenta ochrony. Ważne jest, by preparat zabezpieczał drewno kompleksowo. Pełną i trwałą ochronę zapewni środek, który będzie chronił jednocześnie przed trzema rodzajami szkodników: pleśniami, grzybami i owadami żerującymi w drewnie.

  • Co zrobić, gdy drewno zaatakowały szkodniki?

    Owady, które są wabione przez grzyby, drążą w drewnie kanaliki. Zagnieżdżenie się owadów np. w drewnie konstrukcyjnym, może więc zmniejszyć jego wytrzymałość. Sygnały alarmowe to otwory wlotowe widoczne na powierzchni drewna (nie widać ich, jeśli drewno zostało zakażone pierwszy raz) oraz charakterystyczne chrobotanie lub kołatanie.

    Owady żerują na różnej głębokości, dlatego środek, który zastosujemy do ich wybicia powinien maksymalnie penetrować drewno. Najlepiej zaopatrzyć się w produkt rozpuszczalnikowy ? można go stosować na każdym rodzaju drewna. Jeżeli używamy produktu wodnego musimy pamiętać, że w przypadku drewna starego i mocno wysuszonego, woda może spowodować jego pęcznienie i tym samym pękanie.

  • Dlaczego malując drewno osiągamy czasami inny kolor niż ten na wzorniku producenta?

    Wymalowania na wzornikach wykonane są na jednym gatunku drewna ? najczęściej na sośnie. W produktach takich jak: impregnaty, lakierobejce czy oleje zastosowane są pigmenty, które barwią drewno, ale jednocześnie są przezroczyste. Powoduje to, że oprócz  powłoki produktu widzimy także kolor i strukturę samego drewna. I dlatego inaczej będzie wyglądało pomalowane drewno sosnowe, a inaczej dębowe. Tym, którym bardzo zależy na uzyskaniu dokładnie takiego koloru, jaki sobie wymarzyli zaleca się przed malowaniem wykonać próbę kolorystyczną w najmniej widocznym miejscu. Pozwoli to dobrać odpowiednią barwę i tym samym uniknąć rozczarowania.

  • Co zrobić, aby pozostawić naturalny kolor drewna?

    Drewno użytkowane na zewnątrz musi być dobrze chronione przed promieniowaniem UV, które powoduje jego szarzenie i niszczenie. W wersjach barwnych różnych preparatów funkcję ochronną pełnią pigmenty. Jeżeli jednak na zewnątrz chcemy zastosować wersje bezbarwne to muszą one posiadać dobry filtr UV. Większość produktów takiego zabezpieczenia jednak nie posiada, dlatego przy wyborze produktów bezbarwnych należy zwrócić szczególną uwagę na to, czy na opakowaniu producent deklaruje ochronę przed promieniowaniem UV.

  • Jakie są nowoczesne materiały izolacyjne?

    • płyty PIR, twarde płyty z okleiną - produkowane z ulepszonego poliuretanu, obustronnie okładane folią aluminiową bądź wzmocnionym papierem typu kraft. Współczynnik przewodzenia poliuteranu PIR jest bardzo niski (0,020 w/(mK)) i z reguły waha się w granicach 0,023 - 0,028 W/(mK). Takie płyty są odborne na wilgoć i wodę, a ich nasiąkliwość osiąga do 9%. Równie dobrze mogą być stosowane jako paroizolacja,
    • piana natryskowa - poliuteran PIR w stanie półpłynnym jest ociepleniem wykonywanym za pomocą pistoletu pod wpływem dużego ciśnienia. Zaletą tego rozwiązania jest jego szybkość wykonania oraz jednorodna struktura bez szczelin ani łączeń. Piana PIR produkowana jest o współczynnikach przewodzenia ciepła w granicach od 0,049 do 0,024 W/(mK) oraz jako całkiem paroszczelne lub paroprzepuszczalne,
    • izolacja z tlenku krzemu, tzw. aerożel - jest znanym materiałem używanym do budowy pojazdów oraz skafandrów kosmicznych. W budownictwie ,jako już utwardzony materiał, trafia do sprzedaży w postaci płyt, mat bądź granulatu. Takie ocieplenie idealni tłumi dźwięki. Aerożel jest również wytrzymały na ściskanie, a jego współczynnik przewodzenia ciepła mieści się w granicach od 0,012 do 0,030 W/(mK),
    • metalizowane maty - jest to cienki i zwinięty w rolki materiał termoizolacyjny. Wykorzystują zjawisko odbijania promieniowania cieplengo od błyszczących powierzchni. Budowa ich jest warstwowa i składa się z dwóch powłok zbrojonej folii aluminizowanej, między którymi są warstwy maty poliestrowej, folii metalizowanej lub folii bąbelkowej. Charakteryzują się małym ciężarem oraz niskim współczynnikiem przewodzenia ciepła, który może osiągnąć nawet 0,019 W/(mK).
  • Jakimi materiałami ocieplić poddasze?

    Materiały izolacyjne do poddasza powinny szczelnie wypełniać przestrzenie między więźbą dachową. Jakiekolwiek ubytki staną się mostkami termicznymi, przez które będzie uciekać ciepło.

    Najpopularniejszym materiałem służącym do izolacji poddasza jest wełna. Produkt ten cechuje się dobrą izolacyjnością cieplną, dużą zdolnością do przepuszczania pary wodnej, niewielkim ciężarem oraz niepalnością. Co najważniejsze są sprężyste, a ta zaleta umożliwia łatwe ich wciskanie między krokwie.

    Innymi materiałami stosowanymi przy ocieplaniu poddasza są płyty ze sprężystego styropianu. Na produktach tego typu są wykonywane nacięcia, które umożliwiają wypełnianie przestrzeni między krokwiami. Wśród standardowych styropianów można się spotkać z grafitowym, który odznacza się lepszą izolacyjnością.

  • Jaką grubość izolacji wykonać na poddaszu?

    Często można się spotkać ze stwierdzeniem, że grubość ocieplenia zależy od wysokości krokwi, czyli standardowo 18-20 cm. Jednak zaleca się wykonać izolację na 25 do 30 cm. Zwiększając jej grubość o 10 cm poprawiamy aż o 40% izolacyjność cieplną. Aby odpowiednio zabezpieczyć poddasze przed mostkami termicznymi powinno się zrobić podwójną warstwę ocieplenia. Pierwszą wciska się między krokwiami, a drugą poniżej krokwi, prostopadle do nich, między profilami systemów suchej zabudowy.

  • Co jeszcze oprócz wełny?

    Aby utrzymać izolacyjność cieplną oraz stworzyć mikroklimat w pomieszczeniach, oprócz materiałów izolacyjnych powinno się zadbać również o paroizolacyjność oraz wiatroziolację. Zestawienie paroziolacji od wnętrza budynku oraz wiatroizolacji od strony poszycia dachowego ogranicza dostęp wilgoci do wnętrza przegrody, a w przypadku przedostania się wilgoci umożliwia wyparowanie jej nadmiaru na zewnątrz. Takie zastosowanie odpowiada za oddychanie dachu i ścian zewnętrznych i nie dopuszcza do rozwoju grzybów i pleśni

  • Za co odpowiada wiatroizolacja w dachu skośnym?

    O jakości membrany dachowej świadczy ilość wigloci w jednostce czasu, którą jest ona w stanie odprowadzić z zawilgoconej wełny. Wiatroziolacja w konstrukcji dachu spełnia trzy podstawowe funkcje:

    • chroni wełnę przed zanieczyszczeniami,
    • niweluje nadmierne wywiewanie ciepła z wierzchnich warstw wełny,
    • chroni wełnę przed ewentualnym zamoknięciem, przykładowo w przypadku krótkotrwałych nieszczelności w dachu.
  • Co to jest podłoga pływająca?

    Podłoga pływająca jest szczególnym rodzajem podłogi. Jest to konstrukcja obejmująca górne warstwy stropu, oparta na warstwie lub podporach elastycznych, która zapewnia izolację przeciwdźwiękową i przeciwwibracyjną. Pod względem akustyki jej zastosowanie ma na celu redukcję hałsu przenoszonego przez strop do pomieszczenia sąsiadującego. Idea jej konstruckji opiera się na montażu niezależnej warstwy podłogi na warstwie materiału wibroizolacyjnego oraz dylatacji tej warstwy od konstrukcji budynku. Jej układ jest warstwowy. Do najpopularniejszych materiałów wibroizolacyjnych należy wełna mineralna, styropian, maty wibroizolacyjne oraz wibroizolatory.

  • Dlaczego nie "upycha" się wełny w konstrukcji dachu?

    "upychanie" wełny może doprowadzić do tego, że szczelina wentylacyjna stanie się niedrożna. To w konsekwencji uniemożliwi odpoweidnią wentylację dachu. Drugim aspektem przeciw jest ekonomia. Ściślej mówiąc lepiej zamontować wełnę o niższym współczynniku ciepła o grubości dopasowanej do wysokości krokwi, niż przepłacać.

  • Jaki związek ma wełna z poprawą izolacji akustycznej na dachu?

    Wełny mineralne oprócz zapewnienia dobrej izolacji termicznej posiadają również właściwości związane z pochłanianiem dźwięków. Wyróżnia się dwa główne typy dźwieków uprzykrzających życie mieszkańcom - uderzeniowe oraz powietrzne. Pierwsze z nich powstają w skutek upadających przedmiotów. Przykładowo, deszcz odbijający się od dachu może wywoływać hałas na poziomie 65 dB. Dźwięki powietrzne natomiast pochodzą z zewnątrz budynku, czy pomieszczeń. Izolując dach wełną mineralną zredukujemy hałas.

  • Silikon kwaśny i neutralny - różnice

    Ogólny podział silikonów dzieli się na silikony kwaśne i neutralne. Te pierwsze charakteryzują się nieprzyjemny octowym zapachem. Są odporne na wysoką temperaturę i wilgoć oraz są idealne ze względu na szybkowiążące parametry. Minusem ich stosowania, ze względu na ich kwaśny odczyn, jest to że wchodzą w reakcje chemiczne z materiałami o odczynie zasadowym. Mogą powodować korozję betonu oraz metali, a także posiadają słabą przyczepność z niektórymi tworzywami sztucznymi.

    Silikony neutralne, jak sama nazwa wskazuje, są obojętne chemicznie dla wszystkich materiałów. Od silikonów o odczynie kwaśnym różnią się zdecydowanie dłuższym czasem wiązania.

  • Jak usunąć pleśń ze ściany?

    Skupiska pleśni najlepiej usunąć za pomocą szczotki o sztywnym włosiu, namaczanej w wodzie. Następnie docelowe miejsce oraz otaczającą powierzchnię należy pomalować preparatem grzybobójczym.

    Jeżeli pleśń doprowadziła do złuszczenia się farby należy ją zedrzeć w miejscach gdzie się odspoiła od podłoża, oczyścić oraz pomalować preparatem grzybobójczym. Po pewnym czasie można ścianę pomalować farbą dekoracyjną.